Στο Βιετνάμ, αρχές δεκαετίας του εβδομήντα, οι ΗΠΑ ηττήθηκαν και απεχώρησαν κακήν κακώς. Αν μη τι άλλο τότε η παρέμβασή τους είχε ξεκάθαρους στόχους. Προσπάθησαν να αποτρέψουν την επιβολή ενός κομμουνιστικού καθεστώτος και την επέκταση της επιρροής της ΕΣΣΔ, και απέτυχαν. Το 2003, επί Τζορτζ Μπους του νεότερου, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ. Με μόνο σύμμαχο την Αγγλία του Τόνι Μπλερ, στόχο είχαν την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος υποτίθεται πως διέθετε χημικά όπλα, και την επιβολή της δημοκρατίας. Απώτερος στόχος, η εξάλειψη της τρομοκρατίας. Χημικά όπλα δεν βρέθηκαν, ο Χουσεΐν συνελήφθη και εκτελέστηκε, και η τρομοκρατία δεν εξαλείφθηκε. Ακολούθησε μια εξέγερση κατά του νέου καθεστώτος, ένας εμφύλιος μεταξύ σουνιτών και σιιτών και η αποχώρηση των Αμερικανών το 2010. Στο Ιράκ αποδείχθηκε πως η δημοκρατία δεν επιβάλλεται με έξωθεν παρεμβάσεις. Από αρχαιοτάτων χρόνων είναι ένα καθεστώς που το διαμορφώνουν οι κοινωνικές συνθήκες. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας συμπεριλαμβάνει και το Αφγανιστάν. Εκεί οι Αμερικανοί έδιωξαν τους Ταλιμπάν, ώσπου 20 χρόνια μετά αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν και να τους παραδώσουν ξανά την εξουσία. Μια σειρά πολεμικών επιχειρήσεων της υπερδύναμης οι οποίες δεν έχουν σαφείς στόχους και κατά συνέπεια δεν οδηγούν σε μετρήσιμα αποτελέσματα. Αν εξαιρέσουμε την απώλεια αξιοπιστίας των ΗΠΑ και την αδυναμία των γεωπολιτικών αναλυτών να προβλέψουν τη συμπεριφορά τους. Σαν να έχουμε μια σειρά από κινήσεις που γίνονται «παρά τον λόγον».
Ο Τραμπ είναι απρόβλεπτος; Τη μια μέρα λέει ότι βομβαρδίζει το Ιράν για να απελευθερώσει τον λαό του από τους μουλάδες, την άλλη ισχυρίζεται ότι κέρδισε τον πόλεμο επειδή σκότωσε τον υπέρτατο ηγέτη τους. Καλεί τους Ιρανούς να εξεγερθούν για να τους ξεχάσει. Υπόσχεται ότι θα αφανίσει τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας των πυρηνικών, όμως αυτές απ’ ό,τι φαίνεται εξακολουθούν να λειτουργούν. Ζητάει διόδια επειδή διασφαλίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, για να ακυρώσει την απόφασή του την επομένη, μάλλον επειδή αντιλαμβάνεται ότι δεν τα ελέγχει. Κάνει εκεχειρία χωρίς να έχει λύσει κανένα από τα προβλήματα που οδήγησαν στον πόλεμο, με αποτέλεσμα να αποδειχθεί θνησιγενής. Με δυο λόγια, μάλλον δεν ξέρει για ποιο λόγο ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο, κατά συνέπεια δεν μπορεί να ξέρει πότε και με ποιο τρόπο θα τελειώσει. Πότε θα θεωρήσει ότι έχει νικήσει και πότε ότι έχει ηττηθεί. Σε αντίθεση, εννοείται, με τον σύμμαχό του Νετανιάχου, ο οποίος επιτίθεται σε μια χώρα που αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τη δική του. Ομως, όπως αποδεικνύει η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών, το «παρά τον λόγον» δεν είναι ίδιον του αλλοπρόσαλλου Τραμπ. Είναι σαν οι υπερδυνάμεις του κόσμου τούτου να έχουν παραδοθεί στον ιό του παραλογισμού. Μια απόδειξη πως το ανθρώπινο σύμπαν δεν κυριαρχείται από τη λογική.
