Ο ίδιος έφτιαξε τον ΣΥΡΙΖΑ (το 2012 ως ενιαίο κόμμα), ο ίδιος τον τελειώνει. Στέκεται μπροστά στην κατεδάφιση σαν να μην τον αφορά, σαν μην είναι παλιοί σύντροφοι και υπουργοί του αυτοί που τώρα αλληλοσπαράσσονται εξευτελίζοντας το ιδεώδες που επικαλούνται.
Εχοντας δίπλα του νέα πρόσωπα, με σύγχρονο πολιτικό μάρκετινγκ ξένο προς το αντισυστημικό παρελθόν του, συμπεριφέρεται σαν να μην ξέρει τίποτα για τον φόνο της Αριστεράς.
Σαν να μην είναι «δικοί του» αυτοί που «σφάζονται», σαν να μη σπρώχνονται για μια θέση στα ψηφοδέλτια της ΕΛΑΣ οι αποχωρούντες από τον ΣΥΡΙΖΑ, σαν να μην οφείλεται η διάλυση στην υποχώρηση από το 32% στο 17% (2019-2023) επί των ημερών του στην ηγεσία και στο σοκ Κασσελάκη που ακολούθησε με την ανοχή του.
Ο Αλέξης Τσίπρας κινείται σαν να μην υπήρξε αρχιτέκτονας της δημιουργίας, της παθολογίας και της κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ. Το rebranding είναι η άρνηση της πολιτικής καταγωγής του, η διαγραφή των γκρίζων σημείων του παρελθόντος του, η λήθη.
Θα τους έχει στην αναμονή και θα επιλέξει ποιοι του είναι χρήσιμοι την ώρα που εκείνος θα κρίνει. Δεν τους σέβεται, δεν τους λυπάται, κάποιους δεν τους ξέρει καν.
Ο Παύλος Πολάκης του έμαθε ψαροντούφεκο και του μετέδωσε την αγάπη για το φουσκωτό. Εγιναν φίλοι σε καλοκαιρινές διακοπές στη νότια Κρήτη. Η σχέση εμπιστοσύνης εκφράστηκε πολιτικά όταν ο πρώην πρωθυπουργός τον έκανε αναπληρωτή υπουργό Υγείας και τον στήριξε μέχρι τέλους της «πρώτης φοράς Αριστερά» προσπερνώντας αυταρχικές συμπεριφορές, μισαλλόδοξες, διχαστικές και λαϊκιστικές εξάρσεις, αντιθεσμικές παρεκκλίσεις, τοξικές ακρότητες.
Το 2023, όταν πια καταλάβαινε ότι πρέπει να πετάξει απ’ τα αμπάρια τα βαρίδια, αναγκάστηκε να τον διαγράψει, αλλά κι αυτό δεν μπόρεσε να το ολοκληρώσει. Τώρα ο Πολάκης διεκδικεί να αναμετρηθεί μαζί του για τα ιμάτια της Αριστεράς και αν καταφέρει να γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ η σύγκρουσή τους θα είναι αιματηρή και ανελέητη.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει μπροστά του ένα υπέροχο καλοκαίρι, με τον αέρα του δεύτερου στις δημοσκοπήσεις, με ένα απολύτως αρχηγικό κόμμα, με άριστους επαγγελματίες να τον βοηθούν οργανωτικά και επικοινωνιακά, με ισχυρές συμμαχίες στον μιντιακό χώρο, με τον βασικό ανταγωνιστή του στον προοδευτικό χώρο, το ΠΑΣΟΚ, σε τροχιά αυτοκαταστροφής.
Οταν η νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει κατρακυλήσει δημοσκοπικά στο 1%-2%, αρχίσει να του επιτίθεται με λύσσα, θα μπορεί να επικαλεστεί το πολακικό «τα σκυλιά ουρλιάζουν, το καραβάνι προχωρά».
