Η εδραιωμένη εξοικείωσή μας με την ασχήμια και την ατσαλιά, με την προχειρότητα και την τσαπατσουλιά, δεν ανατρέπει την πραγματικότητα, την καταφαγωμένη από τα έλκη της ντροπιαστικής αδιαφορίας για τον δημόσιο χώρο πολλών δήμων και εργολάβων εταιρειών που εκτελούν εργασίες στους δρόμους των πόλεων. Κοινότοπο αλλά αταλάντευτα αποκαρδιωτικό: για τον ξένο, τον μαθημένο σε έναν ικανοποιητικό βαθμό πολιτισμού αποτελεί σοκ ό,τι είναι για εμάς κανονικότητα: τα κατεστραμμένα πεζοδρόμια, οι χιλιομπαλωμένοι δρόμοι, τα ξεχαρβαλωμένα κάγκελα, οι λυγισμένοι στύλοι, οι λερές πινακίδες σήμανσης κ.λπ.
Λείπει από τη διοικητική μηχανή ο κρίκος που κρατάει τις κοινωνίες αγκυροβολημένες στην πρόοδο: η συστηματική συντήρηση των υποδομών. Απουσιάζει η κουλτούρα της φροντίδας του κοινού αστικού κτήματος, η συνείδηση της αξίας της διάρκειας. Γίνονται έργα και εγκαταλείπονται στη φθορά της χρήσης και του χρόνου. Ο,τι ρημάξει ή χαλάσει στην κοινόχρηστη αυλή μας δεν ξαναφτιάχνεται, ή επιδιορθώνεται, συχνά, ελαττωματικά. Και κανέναν δεν εκπλήσσει η πλέον εξόφθαλμη προχειροδουλειά, αφού αυτοί είμαστε, αεριτζήδες, ατζαμήδες, ατσούμπαλοι, πασαλείφτες, ανυπόμονοι, ανεύθυνοι. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται στο διηνεκές.
Προκύπτει βλάβη σε δίκτυο κοινής ωφελείας έξω από κατοικία. Ερχεται το συνεργείο, σπάει με κομπρεσέρ τους κυβόλιθους του πεζοδρομίου, σκάβει, διορθώνει τη βλάβη, ρίχνει όλα τα μπάζα στο σκάμμα, καρφώνει σιδερόβεργες, κλείνει τον χώρο με το εργοταξιακό πορτοκαλί δίχτυ και αποχωρεί. Απηύδησε η γειτονιά. Επτά μήνες πέρασαν μέχρι να εμφανιστεί το εργολαβικό κλιμάκιο της εταιρείας. Οταν έφυγαν, στη θέση του σκάμματος έμεινε μια κακοτοπιά. Κανένας κυβόλιθος δεν ήταν ευθυγραμμισμένος με τους γειτονικούς, άλλος ήταν πιο βαθιά, άλλος πιο υψηλά, άλλος έγερνε δεξιά ή αριστερά – μια ζώνη προς αποφυγήν. Δεν ήταν αμάθητοι οι εργάτες, μόνο που τους διέφθειρε η βολική πεπατημένη της πιάτσας: η άκοπη ξεπέτα, αφού κανείς δεν θα ελέγξει το έργο μετά.
Τα πεζοδρόμια και οι δρόμοι είναι ζωντανές αρτηρίες όπου εισρέουν τα μιλιούνια των ανθρώπων της υπερμεγέθους μυρμηγκοφωλιάς, οι κοίτες του πολυδαίδαλου ποταμού της ζωής. Η εικόνα τους γλιστράει στο πνεύμα των ανθρώπων και υποδόρια το σφυρηλατεί. Αφρόντιστες εκείνες, ακατάστατο κι αυτό. Οταν οι πόλεις νοσούν σημαίνει πως και οι κοινωνίες νοσούν. Τόσο απλό. Μας χρειάζεται ένα δάσος συντονισμένων κινήσεων και ελέγχων και δεν έχουμε ούτε δέντρο.
