Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οι σχέσεις της Ευρώπης με το Κρεμλίνο βρίσκονται στο χειρότερο σημείο τους από τον Ψυχρό Πόλεμο. Μέσα από το πιο εκτεταμένο πακέτο κυρώσεων στην Ιστορία της, η Ε.Ε. αντιμετωπίζει τη Ρωσία ως κράτος που συνιστά μείζονα απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Εξ ου και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν δρομολογήσει αξιοσημείωτη αύξηση των αμυντικών δαπανών τους.
Ομως, δεν είναι λίγοι στην Ευρώπη, προφανώς και στην Ελλάδα, όσοι δυσφορούν με αυτήν την εξέλιξη στις σχέσεις με τη Ρωσία. Κατά βάσιν, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Οι μεν δηλώνουν εκ πεποιθήσεως ότι ήταν εξ αρχής υπερβολική η αντίδραση της Δύσης απέναντι στον Πούτιν. Οι δε πιστεύουν ότι η Ευρώπη ήταν αρχικά υποχρεωμένη να τηρήσει μια αυστηρή στάση, αλλά τώρα πλέον θα πρέπει να τεθούν εκ νέου οι βάσεις για αναθέρμανση των σχέσεων με τη Μόσχα. Ορισμένοι προτείνουν ακόμη και την επιστροφή της ευρωπαϊκής οικονομίας στα ρωσικά αποθέματα ενέργειας, εστιάζοντας στις ευδιάκριτες επιπτώσεις της απεξάρτησης από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του πάλαι ποτέ μεγαλύτερου προμηθευτή της.
Παράγοντες της ελληνικής πολιτικής σκηνής αρέσκονται να χρησιμοποιούν τον όρο «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» για να καταδείξουν την ευελιξία την οποία θα πρέπει να επιδεικνύει η Αθήνα απέναντι στους μεγάλους παίκτες, σύμφωνα με το σκεπτικό τους. Ομως, στη γεωπολιτική αρένα συχνά οι συνθήκες απαιτούν αποφάσεις με κόστος. Παρακολουθούμε, μάλιστα, αυτές τις μέρες, τις συνέπειες που μπορεί να συνεπάγεται η υπερβολική «ευλυγισία» στη διπλωματία: ο Ντόναλντ Τραμπ πασχίζει να βρει μια φόρμουλα για την επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35, η οποία ωστόσο δεν είναι εφικτή χωρίς την απαλλαγή της Αγκυρας από τους ρωσικούς S-400.
Μπορείς όμως να αγνοήσεις τη Ρωσία επ’ αόριστον; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της Ευρώπης στο ορατό μέλλον θα είναι η αποκατάσταση των σχέσεων με το Κρεμλίνο. Δεν είναι μόνο ότι οι δύο πλευρές μοιράζονται την ίδια ήπειρο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το ρήγμα που κρατάει εδώ και 4,5 χρόνια ενθαρρύνει σωρευτικά τη μετατροπή της Ρωσίας σε κράτος-δορυφόρο της Κίνας· εξέλιξη η οποία με τη σειρά της ανοί-γει μια ξεχωριστή συζήτηση.
Ωστόσο, δεν είναι ακόμη ώριμες οι συνθήκες για αυτήν την εκδοχή της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής», όσο είναι σε εξέλιξη ο πόλεμος φθοράς στην Ουκρανία. Η αποκατάσταση των σχέσεων με τη Ρωσία είναι μονόδρομος. Υπό την προϋπόθεση ότι ο χρόνος που θα επιλέξεις δεν θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Πούτιν.
