Είναι κανόνας πως κάθε ομάδα παίζει το ποδόσφαιρο που είναι ριζωμένο στις παραδόσεις της και στη νοοτροπία που τη χαρακτηρίζει. Αυτό που αποκαλούμε «σχολή ποδοσφαίρου» δεν είναι κάτι το μεταφυσικό. Οι ποδοσφαιρόφιλοι το βλέπουμε να ξεδιπλώνεται αδιαλείπτως μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, παρά τη βίαιη και βάρβαρη, θα έλεγα, εισβολή του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου. Ενα ποδόσφαιρο που επιχείρησε να εξοβελίσει τη μαγεία του και φυσικά και τους μάγους της μπάλας. Γιατί κάνω αυτόν τον πρόλογο;
Διότι προχθές η εθνική ομάδα της Αγγλίας ηττήθηκε και αποκλείστηκε από τον τελικό όταν ο Γερμανός προπονητής της βίασε την επιθετική φυσιογνωμία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Πίστεψε, όπως σημείωσαν άπαντες οι σχολιαστές, πως θα κρατούσε για σαράντα λεπτά το προβάδισμα στο σκορ και έτσι γύρισε όλη την ομάδα στην άμυνα. Δεν γίνεται η εθνική Αγγλίας να παίζει το ιταλικό κατενάτσιο, απέναντι σε μια ομάδα διψασμένη για τη νίκη.
Το μάτι των παικτών της εθ-νικής Αργεντινής γυάλιζε, όπως διαπιστώσαμε κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου της πατρίδας τους. Ξένος ων ο Τόμας Τούχελ, δεν σεβάστηκε το δόγμα του αγγλικού ποδοσφαίρου πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, κάτι που θα επέτασσε την επιτυχία και ενός δεύτερου τέρματος το οποίο πιθανότατα θα σφράγιζε την πρόκριση στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου έπειτα από ακριβώς εξήντα χρόνια. Λες και ο Γερμανός προπονητής ήθελε να πάρει την εκδίκησή του για την ήττα της εθνικής του ομάδας σε εκείνον τον ιστορικό τελικό με ένα αμφισβητούμενο, ακόμη και σήμερα, γκολ.
Ξένος ων ο Γερμανός προπονητής, δεν σεβάστηκε το δόγμα του αγγλικού ποδοσφαίρου πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση…
Μπορεί ο αείμνηστος Γιάννης Διακογιάννης, λάτρης του αγγλικού ποδοσφαίρου, να μιλούσε για τον αφελή τρόπο που έπαιζαν οι βρετανικές ομάδες στις διεθνείς διοργανώσεις, όμως αυτό ακριβώς το επιθετικό και θεαματικό ποδόσφαιρο λατρέψαμε. Ηθικό δίδαγμα. Το DNA μιας ομάδας δεν αλλάζει. Οποιος το επιχειρήσει, με κάθε βεβαιότητα, την οδηγεί στην ήττα.
Το ποδόσφαιρο, ως λειτουργία, έχει σχέση με την πολιτική. Είναι, σε τελική ανάλυση, πολιτική. Ως εκ τούτου, τα διδάγματά του χρήζουν μελέτης και από τους πολιτικούς. Το ερώτημα είναι: Μπορεί ένας ηγέτης, μέσω μιας ολικής επαναφοράς, να υπερβεί το παρελθόν του; Να αλλάξει τα δομικά χαρακτηριστικά του; Το λεγόμενο rebranding, μοιραία και πέρα από προθέσεις, ξεπέφτει σε έναν τακτικό ελιγμό ή δύναται να προσλάβει μόνιμη μορφή; Το παράδειγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή γεννάει νέους προβληματισμούς. Πέρασε έντεκα χρόνια αυτοεξορίας και μεσολάβησε και μια δικτατορία, που άλλαξε τη συλλογική συνείδηση των Ελλήνων. Επέστρεψε μια άλλη πολιτική προσωπικότητα, μέσα σε ένα άλλο πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, απαλλαγμένο από δουλείες του παρελθόντος, το οποίο επιχείρησε να το διαμορφώσει με βάση τις νέες του αντιλήψεις.
Ισως να απελευθερώθηκε όταν εξέλιπαν και οι Τούχελ των προηγούμενων δεκαετιών, που καθόριζαν αυτοί τις πολιτικές εξελίξεις και απελευθερωμένος, μπόρεσε να παίξει την μπάλα που πάντα ήθελε να παίξει.
