Το συμπέρασμα δεν μπορεί παρά να είναι αισιόδοξο. Ακόμη και όσοι εξ ημών δεν πιστεύουν στα διδάγματα των γραφών και του Κυρίου, δεν σημαίνει ότι απορρίπτουν την ύπαρξη της μετά θάνατον ζωής. Πώς αλλιώς να εξηγήσω τα όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες στον κάποτε κραταιό ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της μακαρίτισσας κυβερνώσας Αριστεράς; Μένει να αποφασίσουν ποια από τις επιλογές που προσφέρει η μετά θάνατον ζωή συμβαδίζει με αυτό που τους συμβαίνει. Βρέθηκαν στον παράδεισο αφού, παρά τα όσα τους έχουν συμβεί, διατηρούν κοινοβουλευτική ομάδα η οποία, χωρίς έξωθεν επιρροές, μπορεί να εκλέξει και πρόεδρο μετά την παραίτηση του προηγουμένου; Ή μήπως πρόκειται για κόλαση, αφού οι επιδόσεις τους στις δημοσκοπήσεις τούς προειδοποιούν ότι και η μετά θάνατον ζωή έχει τα όριά της; Ολα δείχνουν ότι μετά τις επόμενες εκλογές τούς περιμένει ένας δεύτερος θάνατος, μάλλον οριστικός αυτή τη φορά, αφού είναι αμφίβολο ότι οι τελευταίοι μαχητές που έχουν απομείνει στα τείχη θα ανταμειφθούν με κάποιο έδρανο στη Βουλή. Η αλήθεια είναι ότι δεν τους βοηθούν να απαλλαγούν από τις ωραίες ψευδαισθήσεις όσοι διαχειρίζονται τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, αφού δεν παύουν να μας ενημερώνουν για την παραμικρή κίνηση στον «χώρο». Αναρωτιέμαι ποιους και πόσους ενδιαφέρει η εκλογή του νέου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και η επιστροφή του κ. Πολάκη στην ομάδα με τους εφτά βουλευτές. Είναι απόδειξη ότι η «ενημέρωσή» μας ακολουθεί ασθμαίνουσα την πραγματικότητα της ζωής και υπόκειται στον νόμο της αδράνειας. Η είδηση έχει την ίδια αξία που έχει μια πυρκαγιά σε χορτολιβαδική έκταση στην πυρόπληκτη χώρα.
Η «κυβερνώσα Αριστερά» αποκάλυψε επιτέλους την πραγματική της φύση. Δεν ήταν ακριβώς πολιτικό κόμμα, δεν ήταν ακριβώς κίνημα, δεν ήταν ακριβώς παράταξη. Ηταν μια ομάδα ατόμων με υπερτροφικό «εγώ», η οποία απέκτησε συνοχή μαγεμένη από την προοπτική της εξουσίας. Απόδειξη, ότι μερικά χρόνια μετά την απώλειά της δεν έχουν αφήσει κανένα ίχνος στην ελληνική κοινωνία. Προκάλεσαν αναταραχή, ξεσήκωσαν αφρούς, όμως πέρα απ’ αυτό δεν προκάλεσαν την παραμικρή αλλαγή στη ζωή μας. Ηταν ίσως απαραίτητοι για να απορροφήσουν τις νευρικές διαταραχές που προκάλεσαν στην κοινωνία η πτώχευση του κράτους και τα μνημόνια. Απόδειξη επίσης ότι σήμερα, στην περίοδο της μετά θάνατον ζωής τους, κανείς δεν έχει αντιληφθεί ποιες είναι οι πολιτικές διαφορές που χωρίζουν τον Τσίπρα από το πρώην κόμμα του. Εχουν διαφορετικές απόψεις για την οικονομία, για την εξωτερική πολιτική, για την παιδεία; Ας σοβαρευτούμε. Μετά την ήττα και την απώλεια της εξουσίας, της συνεκτικής ύλης, τα «εγώ» τους απελευθερώθηκαν και μπορούν να τρώγονται μεταξύ τους ξέροντας ότι δεν έχουν και πολλά να χάσουν. Και διαγκωνίζονται γύρω από τη σκιά του Τσίπρα ο οποίος, αν μη τι άλλο, δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρύψει την πίστη του στο «εγώ» του.
