Ο νόμος 3169 του 2003 για τις προϋποθέσεις χρήσης όπλου από αστυνομικούς είναι ξεκάθαρος: «Πυροβολισμός ακινητοποίησης ή εξουδετέρωσης απαγορεύεται εναντίον προσώπου που τρέπεται σε φυγή, όταν καλείται να υποστεί νόμιμο έλεγχο». Η δημόσια συζήτηση για τη θανατηφόρο καταδίωξη του 20χρονου από αστυνομικούς της Ομάδας Πρόληψης και Καταστολής Εγκλήματος στο Αργος θα έπρεπε να επικεντρωνόταν εκεί, στις διατάξεις του νόμου, χωρίς δικαιολογίες, αστερίσκους ή απόπειρες μικροπολιτικής εκμετάλλευσης του περιστατικού από επίδοξους πολιτευτές ή εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι πώς εκπαιδεύονται οι Ελληνες αστυνομικοί. Είναι επαρκές το ισχύον πλαίσιο ή χρήζει αλλαγών και αναθεώρησης; Ποιο είναι το ιστορικό της πορείας και η εμπειρία των δύο αστυνομικών στο Αργος που έκαναν χρήση των υπηρεσιακών τους όπλων όταν ο 20χρονος προσπάθησε να διαφύγει τρέχοντας μετά την ακινητοποίηση του οχήματός του; Πόσες φορές είχαν εμπλακεί σε άλλες καταδιώξεις στο παρελθόν και πώς είχαν αντιδράσει; Είχαν περάσει από την προβλεπόμενη ετήσια εκπαίδευση; Δυστυχώς, το περιστατικό του Αργους δεν είναι μοναδικό. Ερχεται να προστεθεί σε άλλα παρόμοια συμβάντα τα τελευταία χρόνια.
«Δεν δικαιολογείται πυροβολισμός εάν δεν υπάρχει έμπρακτη απειλή εις βάρος σου», μου εξηγεί εκπαιδευτής της ΟΠΚΕ με μεγάλη εμπειρία σε καταδιώξεις (σε μία περίπτωση ο ίδιος χρειάστηκε να ακολουθήσει ένα όχημα για περισσότερα από 70 χιλιόμετρα).
Το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι πώς εκπαιδεύονται οι Ελληνες αστυνομικοί. Είναι επαρκές το ισχύον πλαίσιο ή χρήζει αλλαγών και αναθεώρησης;
«Η δουλειά των αστυνομικών του δρόμου είναι καθημερινός πόλεμος. Αντιμετωπίζουν την παραβατικότητα με ελλιπή μέτρα, χαμηλούς μισθούς και ανάγκη για περισσότερη εκπαίδευση. Αν ως κοινωνία τους «σταυρώνουμε» σε κάθε λάθος χειρισμό, υπό συνθήκες ακραίας πίεσης, το μήνυμα που στέλνουμε είναι καταστροφικό: τους αναγκάζουμε να αδρανήσουν», έγραψε μεταξύ άλλων σε ανάρτησή του στο Facebook ο δήμαρχος Αργους – Μυκηνών, εκφράζοντας τη στήριξή του «στους δύο αστυνομικούς και στις οικογένειές τους, που δοκιμάζονται σκληρά».
Οι ένστολοι, όμως, λόγω της θέσης τους και της εκπαίδευσής τους οφείλουν να λειτουργούν υπό συγκεκριμένους κανόνες, όχι κατά το δοκούν, όσο δύσκολες ή πιεστικές κι αν είναι οι συνθήκες. Αλλωστε αυτό είναι μέρος της αποστολής και της ευθύνης τους.
Η επιμονή στην ορθή εκπαίδευση και η μη παρέκκλιση από όσα ορίζει ο νόμος δεν οδηγούν σε μια «νωθρή» ή «φοβική», «δίχως αυτοπεποίθηση» αστυνομία, όπως κατά καιρούς σε αντίστοιχα συμβάντα σπεύδουν να υποστηρίξουν ορισμένοι. Δεν αδυνατίζει ούτε αναιρεί την αποστολή της, όπως μπορεί να θεωρούν κάποιοι. Το να «βάζεις το χέρι στη φωτιά» δεν σημαίνει ότι πατάς τη σκανδάλη οποιαδήποτε στιγμή.
