Ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το πρόγραμμα συμπαραγωγής μαχητικών F-35 είχε να κάνει αποκλειστικά με την επιλογή του Ταγίπ Ερντογάν να προμηθευτεί το αντιπυραυλικό σύστημα S-400 από τη Ρωσία. Δεν αφορούσε τη συμπεριφορά της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας.
Παρότι πολλοί Ελληνες πολιτικοί και αναλυτές, ενίοτε και κάποιοι φιλικά διακείμενοι προς την Ελλάδα Αμερικανοί νομοθέτες, προχωρούσαν σε μια εν πολλοίς αυθαίρετη διασύνδεση των δύο ζητημάτων, είναι σαφές ότι αυτό δεν αντανακλά την πραγματικότητα.
Προφανώς, η επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας εναντίον μιας συμμάχου χώρας είναι θέμα που σωστά αναδεικνύει η Αθήνα, ωστόσο σε ό,τι αφορά τη σχετική αμερικανική νομοθεσία οι κυρώσεις είναι απόρροια της αγοράς του σύγχρονου ρωσικού συστήματος και των κινδύνων που αυτή η κίνηση εγκυμονούσε για τα F-35.
Υπό αυτό το πρίσμα, αν λόγω της υπερβολικής στήριξης του Αμερικανού προέδρου προς τον Τούρκο ομόλογό του βρεθεί λύση –όπως το ενδεχόμενο μεταπώλησης των S-400 στο Κατάρ ή στα ΗΑΕ– το σκηνικό αλλάζει.
Αναγκαία και χρήσιμη η σχέση με τις ΗΠΑ, η συμμετοχή στην Ε.Ε. και η συνεργασία με το Ισραήλ, αλλά το «κλειδί» βρίσκεται στις δικές μας δυνατότητες.
Η εξέλιξη φέρνει στο προσκήνιο για άλλη μια φορά υπαρξιακά διλήμματα για την Ελλάδα, τα οποία ισχύουν φυσικά ακόμη και αν ο εξ Ανατολών γείτονάς μας δεν αποκτήσει το συγκεκριμένο αεροσκάφος.
Η μακροπρόθεσμη εθνική στρατηγική μας οφείλει να εστιάσει στην ανάπτυξη μιας ανταγωνιστικής εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.
Αναγκαία και χρήσιμη η σχέση με τις ΗΠΑ, η συμμετοχή στην Ε.Ε. και η συνεργασία με το Ισραήλ, αλλά η Ελλάδα, μια χώρα 10 εκατομμυρίων, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την Τουρκία των 90 εκατομμυρίων στην αγορά όπλων, πόσο μάλλον όταν η γειτονική μας χώρα έχει ήδη αναπτύξει μια δική της τεράστια στρατιωτική βιομηχανία.
Αρα, κάνουμε όλα τα παραπάνω, αλλά πρέπει να επικεντρωθούμε στη δική μας αμυντική παραγωγή, με έμφαση κυρίως στην ποιότητα. Μέρος αυτής της εξίσωσης καθίσταται και η επιστροφή ικανών Ελλήνων επιστημόνων από το εξωτερικό.
Παράλληλα, πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία σε ό,τι αφορά τη συνεργασία των πανεπιστημίων με τον ιδιωτικό τομέα, ιδιαίτερα στην άμυνα, ενώ είναι απαραίτητη η στήριξη του κράτους προς τις εγχώριες επιχειρήσεις, μερικές εκ των οποίων είναι καινοτόμες, με πανευρωπαϊκό αποτύπωμα.
Προφανώς, σε διπλωματικό επίπεδο συνεχίζουμε να προειδοποιούμε – μαζί με άλλες χώρες που έχουν τις δικές τους ανησυχίες – για τους κινδύνους που δημιουργεί ενδεχόμενη ανατροπή των στρατηγικών ισορροπιών στην Αν. Μεσόγειο. Ωστόσο, επειδή τον δικό μας απευκταίο πόλεμο δεν θα τον πολεμήσει κανείς άλλος για μας, οφείλουμε να εστιάσουμε στη δική μας αμυντική επάρκεια η οποία δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά σε προμήθειες ξένων οπλικών συστημάτων.
