Πριν από λίγες μέρες ο Αχμέτ Νταβούτογλου μας καθησύχασε λέγοντας ότι «η Ελλάδα βρίσκεται στο τέλος της λίστας ως αντίπαλος».
Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, η Τουρκία έχει μια τέτοια λίστα κρατών τα οποία θεωρεί πως την απειλούν, όμως η πατρίδα μας βρίσκεται χαμηλά. Τότε, ποια κράτη βρίσκονται ψηλά; Ποια κράτη θεωρούν οι ελίτ της Τουρκίας ότι απειλούν τα συμφέροντα της πατρίδας τους;
Πρώτα πρώτα το μυαλό μου πήγε στους Κούρδους. Ομως, μου φαίνεται αδιανόητο ο δεύτερος στρατός του ΝΑΤΟ να απειλείται από αντάρτες που διαβιούν σε σπηλιές και σε βουνά. Αλλωστε το κεμαλικό δόγμα των 2,5 πολέμων υποβάθμιζε αυτή την απειλή.
Τι υποστήριζε αυτό το δόγμα; Οτι ο τουρκικός στρατός θα πρέπει να είναι έτοιμος να διεξαγάγει ταυτόχρονα έναν πόλεμο κατά της Ελλάδας, έναν κατά της Συρίας και… μισό κατά του ΡΚΚ.
Μια και ανέφερα τη Συρία. Επί Ασαντ, όντως εθεωρείτο ένα κράτος εχθρικό προς την Τουρκία. Μετά την πτώση του, το νέο καθεστώς, με τη συμβολή και του πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αγκυρα Τομ Μπάρακ, είναι πλήρως ευθυγραμμισμένο με τα συμφέροντα της Τουρκίας, ενώ οι βόρειες περιοχές της Συρίας ελέγχονται από πολιτοφυλακές εξοπλισμένες και χρηματοδοτούμενες από τον τουρκικό στρατό.
Η στενή συνεργασία της πατρίδας μας με το Ισραήλ και η αίσθηση της κοινής τουρκικής απειλής έφεραν τη θεαματική ανατροπή του παπανδρεϊκού αραφατισμού.
Οπότε, πάμε παρακάτω… κυριολεκτικά. Παρακάτω βρίσκεται το Ισραήλ.
Είναι γνωστό ότι το Ισραήλ ουδέποτε απείλησε την Τουρκία, και γιατί να το κάνει άλλωστε. Είναι άλλης τάξης πρόβλημα αν η Τουρκία θεωρεί ότι το κράτος του Ισραήλ αποτελεί εμπόδιο στα νεοοθωμανικά της οράματα. Συνεπώς, μπορεί να το έχει ψηλά στη λίστα των εχθρικών κρατών, όμως όχι ως απειλή αλλά ως εμπόδιο.
Κοιτάω τον χάρτη και δεν βρίσκω χώρα που να στέκεται απειλητικά απέναντι στην Τουρκία. Αλλωστε, εξ όσων γνωρίζω, μόνο με την Ελλάδα υπάρχει νομοθετημένο καθεστώς casus belli, για να μην αναφερθώ σε πρόσφατα γεγονότα που έφεραν τις δύο χώρες πολύ κοντά σε πόλεμο. Αρα, ο Αχμέτ Νταβούτογλου με τα όσα είπε μάλλον ήθελε να υποτιμήσει την πατρίδα μας με τη γνωστή αλαζονεία του τουρκικού αναθεωρητισμού – επεκτατισμού.
Συναφές με όλα τα παραπάνω είναι και το εύρημα της τελευταίας δημοσκόπησης της GPO. Στο ερώτημα ποιες χώρες θεωρούνται συμμαχικές προς την Ελλάδα, το θηριώδες 62,3% λαμβάνει η Γαλλία και ακολουθεί με 42,4% το Ισραήλ.
Στη συνείδηση των πολιτών η στενή συνεργασία της πατρίδας μας με το Ισραήλ και η αίσθηση της κοινής τουρκικής απειλής έφεραν τη θεαματική ανατροπή του παπανδρεϊκού αραφατισμού, που ήταν κυρίαρχος στην ελληνική κοινωνία.
Το τι υποστηρίζει ο Νταβούτογλου ελάχιστη σημασία έχει. Αυτό που μετράει είναι οι προσλήψεις των πολιτών όπως διαμορφώνονται τόσο μέσα από στερεότυπα όσο και μέσα από την ανάγνωση της πραγματικότητας. Τα ήρεμα νερά είναι ευπρόσδεκτα, όμως η Ιστορία και η γεωγραφία κουβαλούν τα δικά τους φορτία.
