Ενιωσα το τσίμπημα της χαιρεκακίας όταν ένας φίλος μού είπε ότι τον ανάγκασαν να φορέσει την μπλούζα του σ’ ένα υπαίθριο πάρτι σε δάσος της Βόρειας Ευρώπης. «Προκειμένου να αισθάνονται όλοι άνετα και ασφαλείς θα σας ζητούσαμε να παραμένετε ντυμένοι», του είπαν οι φύλακες του φεστιβάλ. Ο φίλος μου, που όταν δεν δουλεύει γυμνάζεται, ξενέρωσε. Το βρήκε ακραία συντηρητικό, μία ακόμη εκδοχή της λογικής της αποστείρωσης που επικρατεί στη Γενιά Ζ.
Είναι κάπως διασκεδαστική η αντίδραση των ανδρών στις σπάνιες περιπτώσεις που κάποιος επιχειρεί να ελέγξει το σώμα ή τα ρούχα τους. Δεν έχουν γαλουχηθεί να λαμβάνουν γνώμες για το τι συνιστά αξιοπρεπές ντύσιμο ή γδύσιμο. Δεν έχουν περάσει όλη τη ζωή τους ακούγοντας απόψεις (από γυναίκες και άνδρες) για τα ρούχα τους. Σίγουρα δεν έχουν περάσει 21 αιώνες απολογούμενοι για το εάν ντύνονται «προκλητικά», «σεμνότυφα», με βάση τη σαρία ή φορώντας μόνο τα τατουάζ τους. Γι’ αυτό τους φαίνεται περίεργο που φέτος το καλοκαίρι η Ευρώπη συζητά απαγορεύσεις στο γδύσιμό τους.
Στην Ιταλία, μικρές πόλεις απαγόρευσαν τους ημίγυμνους τουρίστες. Στη Γαλλία έπεσαν πρόστιμα. Μπορεί κανείς να κάθεται χωρίς μπλούζα σε παραλίμνια/παραθαλάσσια σημεία, αλλά όχι οπουδήποτε μέσα στις πόλεις ή τις εκκλησίες και στα μνημεία. Είναι αναξιοπρεπές, αντιαισθητικό, κουραστικό θέαμα. Μπορεί κάποιες να το εκλαμβάνουν και σαν αρχή απειλής.
Στη Βρετανία και τη Γερμανία, οι άνθρωποι πετάνε τα ρούχα τους με την πρώτη ζέστη χωρίς να λογαριάζουν τίποτα. Η Emma Bedington, συγγραφέας στον Guardian, τίθεται ενάντια σε κάθε απαγόρευση του ημιγυμνισμού (French Towns Are Fining Men For Going Topless, Guardian). Λατρεύω, γράφει, τις ημέρες που αρχίζει η ζέστη και βλέπεις κανονικούς ανθρώπους να βγάζουν την μπλούζα τους, η Βρετανία δεν πρέπει να μπει στον πειρασμό ν’ απαγορεύσει τα ημίγυμνα σώματα στον δημόσιο χώρο. Η αρθρογράφος ισχυρίζεται πως οι ζεστές ημέρες είναι μια σπάνια ευκαιρία να έρθουμε σ’ επαφή μ’ αληθινά σώματα. Κοιλιές, μπούτια, ραγάδες, κυτταρίτιδα. Σ’ έναν κόσμο φασιστικής πια προσήλωσης στην «αντιγήρανση», στο φίτνες, στην υγεία και στο σμίλεμα του σώματος, οι καύσωνες είναι ευκαιρία να θυμηθούμε πώς μοιάζουν οι όντως άνθρωποι, εκτός Instagram!
Λατρεύω αυτή τη συλλογιστική! Χρειαζόμαστε συχνότερη και μεγαλύτερη έκθεση σε λιπαρά σώματα, με ουλές από εγχειρήσεις και όλα τα σημάδια του χρόνου πάνω τους. Ομως, η παραλία, οι δρόμοι, τα γυμναστήρια δεν είναι και τίποτα πασαρέλες κανονικότητας. Οι φουλ γυμνασμένοι άνδρες, με όλο το προνόμιο του γεγονότος πως δεν είναι το φύλο που κατά κανόνα χτυπιέται ή βιάζεται, κυκλοφορύν ημίγυμνοι. Οι γυναίκες και οι άνδρες εκτός ανταγωνισμού (τραυματίες, παχύσαρκοι, ηλικιωμένοι κ.λπ.) κυκλοφορούν κρυμμένοι, με παρεό και φόρμες και βλέμμα που ζητάει συγγνώμη.
Οι πιέσεις να κρύψεις το σώμα σου εάν έχει ραγάδες, κυτταρίτιδα ή σημάδια γήρανσης είναι πανίσχυρες και εντείνονται διαρκώς αφού οι κρέμες, η σκόνη πρωτεΐνης, τα συμπληρώματα, τα χάπια, πρέπει να ξεπουλήσουν. Πλέον η γήρανση ξεκινάει περίπου στο Γυμνάσιο, και δεν υπάρχει εικοσάχρονο που να μην «επενδύει» σ’ ένα καλό σετ καλλυντικών, για να του φύγουν οι ρυτίδες που δεν έχει. Οι πιέσεις στα ανδρικά σώματα εντείνονται. Μέσα από κρυφοφασιστικά βίντεο τ’ αγόρια μαθαίνουν να βλέπουν τα πάντα δαρβινικά και να μετράνε την αξία με βάση τη μυϊκή μάζα και το λίπος. Δεν υπάρχει τελική πίστα στη μάχη της απώλειας λίπους, ίσως η διατροφική διαταραχή. Οι απαγορεύσεις επίδειξης του πάνω μέρους του σώματος είναι η αρχή για μια συζήτηση που πρέπει να πάει πολύ παραπέρα, στο πώς νιώθουμε μέσα στα σώματά μας και γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να νιώσουμε ασφαλείς.
