Δύο χρόνια πριν από τη δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Marfin διεπράχθη ένα μαζικό έγκλημα το οποίο φαίνεται πως έχουμε ξεχάσει. Με αφορμή τον φόνο ενός παιδιού από έναν αστυνομικό, κάηκε η Αθήνα. Καταστράφηκαν περιουσίες και ζωές και στην πραγματικότητα το μεγάλο θύμα ήταν το κέντρο της ζωής στην πρωτεύουσα. Η λέξη «κουκουλοφόρος», με λατινικά στοιχεία, δημοσιεύθηκε στα μέσα ενημέρωσης της Ευρώπης. Το ρεφρέν υμνούσε την εξέγερση μιας νεολαίας η οποία έβλεπε τη ζωή της να υποβαθμίζεται και το μέλλον της να είναι άδηλο. Αυτό θα πρέπει να το αποδώσουμε στο μυαλό των δημοσιογράφων και των προοδευτικών διανοουμένων οι οποίοι ανακαλύπτουν αντανακλαστικά πολιτικά αιτήματα σε οποιαδήποτε φασαρία. Οι κουκουλοφόροι δεν είχαν πολιτικούς στόχους. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κάψουν και να τρομοκρατήσουν, σε μια επίδειξη δύναμης απέναντι σ’ ένα κράτος που είχε παραλύσει. Ο αστυνομικός συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε. Οι κουκουλοφόροι εξακολουθούν να φορούν τις κουκούλες τους ακόμη και σήμερα. Αν δεν κάνω λάθος, κανείς τους δεν παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη και αναρωτιέμαι τι να κάνουν σήμερα. Υποθέτω ότι πολλοί απ’ αυτούς θα έχουν ολοκληρώσει σπουδές και μπορεί να διευθύνουν μια από τις επιχειρήσεις που έρχονται να αξιοποιήσουν τα ερείπια τα οποία οι ίδιοι δημιούργησαν.
Δεν σκοπεύω να συνδέσω, με τον τρόπο της αστυνομίας, τη δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Marfin με τα γεγονότα του 2008. Δεν μπορώ να αγνοήσω ότι η καταστροφή της Αθήνας το 2008 νομιμοποίησε στις συνειδήσεις πολλών εξ ημών τον τρόπο και τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την τέλεση του εγκλήματος. Οι μολότοφ δεν χρησιμοποιούνταν μόνον εναντίον των ενστόλων. Χρησιμοποιούνταν και εναντίον πολιτών οι οποίοι είχαν διεγείρει την εχθροπάθεια όσων πίστευαν πως η Ελλάδα των μνημονίων βρισκόταν σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου. Από τη μια, όσοι αντιδρούσαν στα μνημόνια και, από την άλλη, όσοι υφίσταντο μεν τις συνέπειές τους αλλά δεν αντιδρούσαν. Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω πως το κατ’ εξοχήν θύμα της εμφύλιας εχθροπάθειας ήταν τα μεσαία στρώματα. Χτυπήθηκαν από τους κουκουλοφόρους το 2008, οι τρεις υπάλληλοι της Marfin σ’ αυτά ανήκαν, και αφού σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της οικονομικής κατάρρευσης, βρέθηκαν και στο στόχαστρο της κυβερνώσας Αριστεράς, που συνέχισε με τη ληστρική φορολόγηση το έργο των μολότοφ. Εκείνο που ξέρω τόσα χρόνια μετά είναι πως το έγκλημα της Marfin δεν είναι ένα μεμονωμένο ούτε ένα τυχαίο γεγονός. Είναι το κορυφαίο έγκλημα μιας ολόκληρης εποχής που νομιμοποίησε τη βία και αποδεκάτισε τα μεσαία στρώματα είτε στο όνομα των κυρίαρχων ιδεολογημάτων είτε στον βωμό μιας εχθροπάθειας που μετέτρεψε το μίσος σε κοινωνικό αγαθό.
