Η δήλωση του Αδώνιδος Γεωργιάδη ότι αν η Νέα Δημοκρατία δεν πάρει την αυτοδυναμία θα μπορούσε να συνεργαστεί με το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά υπό τον όρο πρωθυπουργός να είναι ο Μητσοτάκης, όπως ήταν φυσικό προκάλεσε πολλές αντιδράσεις. Η συγκεκριμένη δήλωση έχει τουλάχιστον τρεις αναγνώσεις.
Ανάγνωση πρώτη: Αδιαπραγμάτευτα, πρωθυπουργός θα είναι και πάλι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εφόσον βεβαίως η Νέα Δημοκρατία αναδειχθεί πρώτο κόμμα. Εδώ υπάρχει μια ουσιαστική ένσταση. Το απόλυτο αυτής της άποψης εξαρτάται από το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας. Αλλιώς θα μιλήσει την επομένη των εκλογών αν έχει λάβει ένα 33% και αλλιώς ένα 27%. Στην πρώτη περίπτωση πάει καβάλα στο άλογο, κρατώντας το υπερόπλο: την προσφυγή σε νέες εκλογές, στις οποίες με κάθε βεβαιότητα θα συρρικνωθούν τα κόμματα που βρίσκονται στα δεξιά της. Με ένα 27% οι δεύτερες εκλογές φαίνονται απρόσφορες, οπότε άλλες επιλογές βρίσκονται πάνω στο τραπέζι, προβληματικές πρωτίστως για τη χώρα.
Η Ν.Δ. έχει απέναντί της έναν πρώην πρωθυπουργό ο οποίος δύναται να της προκαλέσει τόση ζημία όση είναι αρκετή για να την εκτρέψει από τον στόχο της.
Ανάγνωση δεύτερη: Θα συνεργαστούμε ούτως ή άλλως με κάποιο κόμμα, γιατί να μην είναι αυτό του Α. Σαμαρά; Είναι δικός μας άνθρωπος, τον ξέρουμε και μας ξέρει, άρα μπορούμε να τα βρούμε. Το ερώτημα που τίθεται σε αυτή την αμιγώς πολιτική προσέγγιση αφορά την απουσία της ηθικής της διάστασης. Είναι θεμιτό να επιβραβεύεται ένας πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της μεγαλύτερης παράταξης ο οποίος δύο φορές την έπληξε με τον ίδιο τρόπο; Είναι δυνατόν να αγνοείται αυτή η πτυχή του ζητήματος και να απενοχοποιείται πολιτικά και ηθικά ο υπότροπος πρωταγωνιστής; Σε αυτό το σημείο η πρόταση του Αδ. Γεωργιάδη πάσχει.
Ανάγνωση τρίτη: Επί της διαδικασίας, όπως έλεγαν κάποτε στα φοιτητικά αμφιθέατρα. Τι νόημα έχει μια τέτοια δήλωση τώρα; Σε ποιον απευθύνεται και πού αποβλέπει; Προς το εσωκομματικό ακροατήριο; Προς τον ίδιο τον Αντ. Σαμαρά; Ή μήπως είναι το αποτέλεσμα του εκρηκτικού ψυχισμού του υπουργού; Εδώ, οφείλω να επισημάνω ότι η Νέα Δημοκρατία προσέρχεται στην αναπόφευκτη σύγκρουση με τον πρώην πρωθυπουργό με ένα στρατηγικό μειονέκτημα. Ο Αντ. Σαμαράς είναι ο απόλυτος άρχοντας στον χώρο του. Μόνον αυτός αποφασίζει πότε θα μιλήσει, τι θα πει και πώς θα το πει. Στη Νέα Δημοκρατία, μια μεγάλη παράταξη, αναπόφευκτα μιλούν πολλοί. Και όταν μιλούν πολλοί, η πολυφωνία ενίοτε οδηγεί στην κακοφωνία. Αν το Μέγαρο Μαξίμου δεν εκπονήσει μια τακτική αντιμετώπισης του Αντ. Σαμαρά την οποία θα υπηρετήσουν όλα τα προβεβλημένα στελέχη της, ακόμη κι αυτά που στις κρίσιμες στιγμές προτιμούν να κρύβονται, τότε μάλλον θα βρεθεί μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις. Δεν έχει απέναντί της έναν απόμαχο πρώην βουλευτή ούτε έναν ακόμη γραφικό πολιτικό της Δεξιάς. Εχει απέναντί της έναν πρώην πρωθυπουργό ο οποίος δύναται να της προκαλέσει τόση ζημία όση είναι αρκετή για να την εκτρέψει από τον στόχο της.
