Αυτό που εντυπωσιάζει στη δολοφονική επίθεση κατά της οικογενείας Νέστορα είναι οι λεπτομέρειες. Βάσει των στοιχείων δεν επρόκειτο περί αυτοσχέδιου ντου τσούρμου τελούντος σε κατάσταση μέθης. Φαίνεται πως οι δράστες το είχαν οργανώσει, είχαν καταστρώσει σχέδια και μάλιστα είχαν προετοιμάσει και τις ομάδες υποστήριξης. Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι αμέσως εμφανίστηκαν οι καλοθελητές που ζητούσαν να απελευθερωθούν τα «συντρόφια». Προσοχή, δεν υποστήριζαν την αθωότητά τους, δεν ισχυρίζονταν ότι η σύλληψή τους οφείλεται σε παρεξήγηση. Δέχονται την ενοχή τους, απλώς ζητούν την απελευθέρωσή τους. Απόδειξη ότι, δύο ημέρες μετά, στο σπίτι της κ. Βολουδάκη στα Χανιά, οι ανταποκριτές τους έγραψαν συνθήματα που υποστήριζαν το έγκλημα. Oμως, παρά την προετοιμασία, φαίνεται ότι τους ξέφυγαν αυτές οι λεπτομέρειες, γεγονός που αποκαλύπτει και τον πραγματικό δείκτη της ευφυΐας τους. Πρώτον, δεν υπολόγισαν τις κάμερες. Λογικό. Ως γνήσιοι αριστεροί θεωρούν πως ό,τι οι ίδιοι πιστεύουν ότι δεν πρέπει να υπάρχει, δεν υπάρχει. Η πραγματικότητα είναι αδύναμη μπροστά στη θέλησή τους. Η δεύτερη λεπτομέρεια είναι ακόμη πιο γοητευτική. Για να κρυφτούν, χρησιμοποίησαν μια ομπρέλα. Τι καλύτερος τρόπος για να περάσεις απαρατήρητος στη Θεσσαλονίκη με τριάντα τόσους βαθμούς. Oποιος θυμάται τον Πίτερ Σέλερς στον ρόλο του επιθεωρητή Κλουζό νομίζω ότι θα το καταλάβει. Μου θυμίζει εκείνον τον αντιστασιακό επί χούντας που τον είχαν στείλει για ραντεβού στην πλαζ της Βουλιαγμένης και του είπαν να ντυθεί σαν τουρίστας. Αυτός φόρεσε καλοκαιριάτικα καμπαρντίνα, με αποτέλεσμα να τον συλλάβουν σαν επιδειξία.
Δυστυχώς, δεν υπάρχει τρόπος για να μετρηθεί η βλακεία. Η επινόησή του θα ήταν εξίσου χρήσιμη, πιστεύω, με την τεχνητή νοημοσύνη. Μπορείς όμως να την εντοπίσεις εμπειρικά. Εμείς τώρα όλους αυτούς τους λέμε «αναρχικούς», «αντιεξουσιαστές», παλεύοντας να τους αποδώσουμε ορθολογικά κίνητρα. Δεν υπολογίζουμε το μερίδιο της βλακείας που ωθεί κάποιον να βάλει φωτιά σε ένα διαμέρισμα γνωρίζοντας ότι μπορεί να σκοτώσει κιόλας. Συνήθως, δε, τη βλακεία την αντιμετωπίζουμε ως ελαφρυντικό. Την αντιπαραθέτουμε στον δόλο, για παράδειγμα. Προσωπικά δεν τη θεωρώ ελαφρυντικό. Το αντίθετο μάλιστα, αν υπολογίσει κανείς πόσα είναι τα θύματά της και ποιο είναι το εύρος των πράξεων που χρησιμοποιεί για να χτυπήσει. Τα παιδιά αυτά είναι αποδεδειγμένα βλάκες. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αθώοι. Απλώς η παραδοχή μάς επιτρέπει να καταλάβουμε τη δική μας αδυναμία. Εχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία της ενοχής, άρα δεν αντιλαμβάνονται και τη σημασία της τιμωρίας. Αλήθεια, πώς θα χαρακτηρίζατε το έγκλημά τους; Εγκλημα πάθους ή τιμής; Οχι βέβαια. Πολιτικό; Ενα έγκλημα είναι πολιτικό από τη στιγμή που παράγει πολιτικά αποτελέσματα. Ας το πάρουμε απόφαση: υπάρχουν και εγκλήματα βλακείας.
