«Τα σπίτια είναι χαμηλά/ σαν έρημοι στρατώνες/ τα καλοκαίρια μας μικρά/ κι ατέλειωτοι οι χειμώνες». Από το όχι ιδιαίτερα προνομιακό τραπέζι μου στο εστιατόριο χαζεύω τα κότερα και τα γιοτ στη μαρίνα. Το τραγούδι με τη φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου από τα «Λαϊκά Προάστια» –περίφημος έντεχνος λαϊκός δίσκος από την αυγή της εμβληματικής για την Ελλάδα δεκαετία του 1980– ακούγεται ως συνοδεία την ώρα που οι θαμώνες τρώνε.
Από τη θέση μου κοντά στην κουζίνα ακούω παράλληλα τις παραγγελίες των σερβιτόρων: «παστράμι τόνου – δύο», «καρπάτσιο λαβράκι – τρία», «δίχρωμη ταραμοσαλάτα λευκή και μαύρη με το μελάνι της σουπιάς – τρεις», «χειροποίητα ζυμαρικά με γέμιση γαρίδας – δύο».
Η πρώτη μπουκιά μιας σαλάτας με κολοκυθάκια κομμένα σαν σπαγκέτι, με τυρί κατίκι και φρουτώδη σως τυλίγεται στο πιρούνι την ώρα που τα ηχεία αναπαράγουν τη μουσική του Μαρκόπουλου που «έντυσε» τους λογοκριμένους από τη χούντα στίχους του Ελευθερίου στο τραγούδι «Μαλαματένια λόγια»: «Καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία και να ‘σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά/ παρά να ζεις με αυτή την κομπανία και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά». Το μπουζούκι είναι το μουσικό «χαλί» στο εκλεκτό μας φαγοπότι.
Συμπληρώνοντας οσονούπω τέσσερις δεκαετίες παραθερίστρια στα ελληνικά νησιά –πλέον αδειούχος με ημερομηνία λήξης στην ξεκούραση– ανακαλώ τραγούδια άλλων καλοκαιριών. Τα θερινά hits ήταν οι ύμνοι των «αναλογικών» διακοπών: «Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες», θρυλική εγχώρια ποπ των ’80s από την Πωλίνα. «Κρουαζιέρα θα σε πάω», Βαγγέλης Γερμανός από το 1982. «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια», Ρακιντζής – Αρβανίτη, αρχές των ’90s. «Macarena», η μανία του 1995.
Οι καιροί έχουν αλλάξει. Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις μουσικές πλατφόρμες, ο καθένας επιλέγει τι θέλει να ακούσει κλεισμένος στα ακουστικά του. Η μουσική στον δημόσιο χώρο είναι διακοσμητική, μπορεί και περιττή, αν εξαιρέσει κανείς τα μεράκια που ξυπνούν στα πανηγύρια και στις γαμήλιες δεξιώσεις.
Ομως στο κλείσιμο του εστιατορίου, κι ενώ η πελατεία άρχισε να χασμουριέται, από την κουζίνα ξεκίνησε ένας χορός πραγματικός και λαϊκός: Βαλκάνιοι, Αφρικανοί και Ασιάτες, οι σερβιτόροι κρατώντας τεράστιες μαύρες σακούλες γεμάτες αποφάγια πέρασαν ακροπατώντας ανάμεσα στα τραπέζια. Στηρίζοντας ο ένας τον άλλον, μοίρασαν μεταξύ τους το βάρος και έστειλαν με έναν καλοζυγισμένο συρτό τα υπολείμματα άλλης μιας βραδιάς στα σκουπίδια.
