Η συζήτηση για την απόκτηση των F-35 από την Τουρκία, για την ακρίβεια την επιστροφή της σε ένα πρόγραμμα στο οποίο ξεκίνησε ως συμπαραγωγός χώρα, είναι μολυσμένη από τα συνήθη μικρόβια του ελληνικού δημόσιου λόγου. Η συζήτηση κινείται στα δύο άκρα. Στη μια πλευρά στέκονται όλοι όσοι θεωρούν ότι η αναβάθμιση της Τουρκίας είναι μετεωρική και δίχως κανένα κόστος για την Αγκυρα, δηλαδή «καζάν-καζάν» που θα έλεγε και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Και στην άλλη, όλοι όσοι εκτιμούν ότι «δεν έγινε και τίποτα», είμαστε ένα βήμα μπροστά. Μεταφράστε αυτό το διχαστικό σχήμα και στην εγχώρια πολιτική συζήτηση και οι απαντήσεις είναι έτοιμες. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή εδράζεται πολλές φορές σε πληροφορίες χαμηλού επιπέδου ή ακόμη και στην πολιτική ατζέντα, κυβερνητική ή αντιπολιτευτική. Οπως, για παράδειγμα, έχουμε ακούσει επανειλημμένως αυτές τις ημέρες ότι το πρόγραμμα αναβάθμισης των ελληνικών F-16 Block 50 στο επίπεδο Viper το συμφώνησε η Ν.Δ. Κάτι που είναι, βεβαίως, λάθος, διότι πρόκειται για το μοναδικό εξοπλιστικό που έκανε ως πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας, πάλι με τον Ντόναλντ Τραμπ, το φθινόπωρο του 2017. Υπήρχε στη χώρα ζωή και πριν από το 2019. Στον αντίποδα ακούστηκε ότι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έπρεπε, λένε, να θέσει βέτο στην Τουρκία για το πρόγραμμα των F-35. Κάτι το οποίο δεν γίνεται. Ή υπονοούν ότι ο Ερντογάν είναι mastermind, αποφεύγοντας να θυμηθούν ότι οι άγαρμποι χειρισμοί του έφεραν στην Τουρκία ένα ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα το οποίο δεν χρησιμοποιήθηκε ακόμη και όταν στοχοποιήθηκε από ιρανικούς πυραύλους.
Η αλήθεια είναι, φυσικά, πολύ πιο σύνθετη και περιλαμβάνει και κάποιες δυσάρεστες πτυχές για την Ελλάδα. Η πολύ μεγάλη εικόνα αφορά τον εντεινόμενο ανταγωνισμό ΗΠΑ και Κίνας. Οι μεσαίες ή αναδυόμενες δυνάμεις, τύπου Τουρκίας, δεν μπορεί να αφεθούν να «γλιστρήσουν» στην άλλη πλευρά του φράχτη. Η πιο περιφερειακή εικόνα αφορά αφενός το μέλλον του πολέμου στην Ουκρανία και το μελλοντικό στάτους της αποκαμωμένης (ως μεγάλης δύναμης) ρωσικής αρκούδας. Και βεβαίως, σε ένα ευρύτερο πλαίσιο της δυνατότητας τής –ακόμη παραζαλισμένης από το απότομο ξύπνημα– Ευρώπης να παραγάγει όπλα και να τα χρησιμοποιήσει αν χρειαστεί. Η πιο «στενά» εθνική εικόνα είναι λίγο δυσάρεστη, αλλά δεν έχουμε κάνει τίποτα για να την αποφύγουμε. Η Ελλάδα, και λόγω των βαρών του μνημονίου που καταρράκωσαν την οικονομία, είναι μια χώρα που φέρνει λίγα πράγματα στο πολυμερές τραπέζι του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. ή των διμερών σχέσεων με τις ΗΠΑ. Και αυτό αξίζει να το σκεφτούμε ανιδιοτελώς για το μέλλον της χώρας.
