Ολος ο πλανήτης παρακολουθεί Μουντιάλ και διαπιστώνει ότι ούτε εδώ μπορούμε να προσποιούμαστε ότι υπάρχει δικαιοσύνη στις ανθρώπινες υποθέσεις. Τα πάθη που γεννά η μπάλα εμποτίζουν κάθε θεωρία συνωμοσίας, σε κάθε επίπεδο ποδοσφαίρου, από αγώνες γειτονιάς έως και το κορυφαίο γεγονός του είδους, το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ανθρώπινο είναι να κατηγορούμε άλλους για τις αδυναμίες μας, να μην παραδεχόμαστε εύκολα ότι «οι άλλοι ήταν καλύτεροι». Ομως, εξίσου ανθρώπινο είναι κάποιοι να προσπαθούν να κερδίσουν με κάθε μέσο. Μπορεί να συγκινούμαστε με ιδέες για φιλότιμο, για fair play, αλλά πόσοι είναι αυτοί που δεν θα ήθελαν και από τους θεούς να βάλουν το χεράκι τους για να τους βοηθήσουν όταν τα πράγματα ζορίζουν; Ετσι, ο κόσμος έως τώρα μοιραζόταν μεταξύ αυτών που πίστευαν ότι «το παιχνίδι είναι στημένο» υπέρ των ισχυρών και όσων θεωρούν ότι –πέρα από μια-δυο άτυχες στιγμές– τα αποτελέσματα κάπως αντανακλούν τη δύναμη και την τύχη των συμμετεχόντων. Οι διοργανωτές των μεγάλων οργανώσεων πάσχιζαν να πείσουν ότι βρίσκονταν υπεράνω ανθρώπινων αδυναμιών, ότι δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους εάν κάποιος πολιτικός διενοείτο να συνδέσει το όνομά του με το ιερό δισκοπότηρο της αγνότητας του αθλήματος.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο, η προσή- λωσή μας και οι θεω- ρίες συνωμοσίας.
Σε αυτό οι Ελληνες είμαστε πιο «υποψιασμένοι» από άλλους, καθώς από την αρχαιότητα είμαστε γαλουχημένοι με την ιδέα ότι οι θεοί παρεμβαίνουν υπέρ του ενός και κατά του άλλου (βλέπε Ιλιάδα και Οδύσσεια), ότι άγιοι μεσολαβούν υπέρ μας, ότι πολιτικοί αλλάζουν την τύχη μας με αντάλλαγμα την ψήφο μας, ότι οι ισχυροί πάντα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να κερδίσουν. Κάθε τόσο, βεβαίως, επιβεβαιώνονται –ή μάλλον «φρεσκάρονται»– οι χειρότερες υποψίες μας, με αποκαλύψεις για «παράγκες», στημένα παιχνίδια και διάφορες άλλες αδικίες. Κι όμως, σε κάθε αγώνα ελπίζουμε – είτε επειδή η ομάδα μας θα δείξει ανυπέρβλητη υπεροχή, είτε επειδή οι δικοί μας παράγοντες θα αποδειχθούν πιο ικανοί από των αντιπάλων. (Γι αυτό, εξάλλου, βρίζουμε και τους παίκτες και τους παράγοντες όταν χάνουμε.)
Τώρα, όλος ο πλανήτης είναι μάρτυς των «αποκαλυπτηρίων», της εμφάνισης των «ραφών» μιας διοργάνωσης που ενώ θέλει να παρουσιάζεται ως το αποκορύφωμα του «όμορφου παιχνιδιού», είναι μια συρραφή αλλότριων συμφερόντων. Το «βραβείο ειρήνης» που επινόησε η παγκόσμια ομοσπονδία (FIFA) και χάρισε στον Ντόναλντ Τραμπ, η επιτυχημένη παρέμβαση του Αμερικανού προέδρου υπέρ της ομάδας των ΗΠΑ, η κυριαρχία των διαφημίσεων (και δη των εταιρειών τζόγου), είναι αδιαμφισβήτητα στοιχεία για τις προτεραιότητες των διοργανωτών. Μετά, ο καθένας μπορεί να αναλύει τη διαιτησία και ό,τι άλλο επηρεάζει την εξέλιξη των αγώνων, χωρίς αυτό να σημαίνει αναγκαστικά ότι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Παρότι όλοι γίναμε πιο κυνικοί, ένα πράγμα επιβεβαιώνεται πάλι: οι παίκτες –γνωστοί, άσημοι, νέοι, απερχόμενοι– παίζουν με την ψυχή τους. Αυτό θαυμάζουμε, αυτό αγαπάμε, αυτό γεννά εκπλήξεις. Αυτό μας κρατάει προσηλωμένους.
