Σημαντική μερίδα συνανθρώπων μας αγνοεί ή κάνει πως αγνοεί το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, σε προηγμένες χώρες, εξιχνιάζονται εγκλήματα που για μεγάλο διάστημα παρέμεναν ανεξιχνίαστα. Μάλιστα υπήρξαν περιπτώσεις που καταδικασμένοι σε βαριές ποινές, στο τέλος αθωώθηκαν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι η επιστήμη κάνει άλματα, η τεχνολογία αναπτύσσεται σε τομείς που ο κοινός νους αδυνατεί να συλλάβει και έτσι στοιχεία που παρέμεναν αναξιοποίητα, τώρα μπορούν να αξιοποιηθούν. Να γίνουν συγκρίσεις, ταυτοποιήσεις, επαληθεύσεις ή διαψεύσεις, ώστε οι διωκτικές και οι δικαστικές αρχές να έχουν μια πλήρη εικόνα, τεκμηριωμένη 100% για το τι συνέβη.
Oλα αυτά δεν τα γνωρίζουν αυτοί οι συνάνθρωποί μας, εκ των οποίων πολλοί είναι και μορφωμένοι; Φυσικά και τα γνωρίζουν. Απλώς έχουν υποτάξει την επιστήμη σε προκατασκευασμένες πεποιθήσεις, την έχουν ρυμουλκήσει στα ρηχά νερά των δοξασιών τους. Αν τα επιστημονικά πορίσματα που εξήχθησαν με βάση τις νέες τεχνολογίες έρχονται σε αντίθεση με τα πιστεύω τους, υιοθετούν τα πιστεύω τους, στον βαθμό που ένα ταυτοτικό στοιχείο δεν αμφισβητείται χωρίς συνειδησιακούς κραδασμούς. Πιο εύκολα αμφισβητείς τη βιομετρία ή τις μετρήσεις ινστιτούτων και πανεπιστημιακών τομέων, παρά ευκολοχώνευτες θεωρίες και ηθικά πλεονεκτήματα.
Κάποιοι ενοχλούνται διότι θα αποδειχθεί η ιδεολογική ταυτότητα των κατηγορουμένων, άλλοι διότι ουδείς γνωρίζει ποιες άλλες υποθέσεις τρομοκρατίας μπορεί να εξιχνιαστούν με τη χρήση των νέων τεχνολογιών.
Τα ζήσαμε όλα αυτά πολύ πρόσφατα με την απάτη του ξυλολίου. Το θέμα είναι γνωστό και, δυστυχώς, στη διακίνηση αυτής της θεωρίας, πέραν των γνωστών «πραγματογνωμόνων», συμμετείχαν και κανονικοί επιστήμονες. Πολιτικές σκοπιμότητες; Δογματική ακαμψία; Κάτι άλλο; Δεν έχει σημασία, το αποτέλεσμα μετράει. Και σήμερα, νομομαθείς και άνθρωποι καλλιεργημένοι αδυνατούν να συλλάβουν πώς, ύστερα από δεκαέξι χρόνια, φαίνεται ότι εξιχνιάζεται ένα τριπλό φονικό. Αντιλαμβάνομαι κάποιος να διατηρεί τις επιφυλάξεις του. Ομως δεν αντιλαμβάνομαι την προσπάθειά του να υπονομεύσει αφετηριακά τη δυνατότητα, χάρη στην επιστήμη, να διαλευκανθεί το έγκλημα στη Μarfin.
Εννοείται πως μέχρι την καταδίκη των φερομένων ως δραστών η απόσταση είναι μεγάλη. Ομως αυτή η αμφισβήτηση της όλης προσπάθειας των διωκτικών αρχών μάλλον φανερώνει μια ενόχληση. Ενα άγχος, εκ πρώτης όψεως, ανεξήγητο. Κάποιοι ενοχλούνται διότι θα αποδειχθεί η ιδεολογική ταυτότητα των κατηγορουμένων, γεγονός που θα αποκλείσει τη θεωρία των σκοτεινών κύκλων, κάποιοι άλλοι διότι ουδείς γνωρίζει ποιες άλλες υποθέσεις τρομοκρατίας μπορεί να εξιχνιαστούν με τη χρήση των νέων τεχνολογιών, άλλοι διότι παίρνει πόντους η κυβέρνηση και κάποιοι διότι, σε σταθερή βάση και αξιακά, βρίσκονται απέναντι στους μηχανισμούς καταστολής. Ο θύτης, όποιος και αν είναι αυτός, είναι θύμα μπροστά σε αυτούς τους μηχανισμούς. Είναι μια αντίληψη που καλλιεργεί το έδαφος στην κοινωνική ανοχή απέναντι στα φαινόμενα της τρομοκρατίας που έχει «υψηλά ιδεώδη». Διότι, ως γνωστόν, υπάρχει και η τρομοκρατία χωρίς υψηλά ιδεώδη. Αυτό είναι ένα έργο που παίζεται χωρίς διακοπή από τη Μεταπολίτευση και μετά και εξακολουθεί να κόβει εισιτήρια. Εχει το κοινό του, το οποίο δεν θέλει να κατέβει η παράσταση.
