Είναι πολλά τα μαθήματα από το πάθημα των ∆ημοκρατικών στην πολιτεία του Μέιν και την απόσυρση του υποψηφίου τους για τη Γερουσία, Γράχαμ Πλάτνερ. Ο υποψήφιος ήταν το αρχέτυπο ενός «αυθεντικού αντισυστημικού πολιτικού». Λευκός της εργατικής τάξης, πρώην πεζοναύτης που πέρασε πολλά στα πεδία της Φαλούτζα στο Ιράκ, καλός ρήτορας που έλεγε τα σωστά πράγματα. Μιλούσε εναντίον της ολιγαρχίας στη Γουόλ Στριτ και του πολιτικού κατεστημένου στην Ουάσιγκτον· ζητούσε ιατρική κάλυψη (Medicare) για όλο τον πληθυσμό· αποκαλούσε τα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα «γενοκτονία».
Ολα αυτά τύφλωσαν τους ιθύνοντες του Δημοκρατικού Κόμματος σε βαθμό που παρέβλεψαν τις ενοχλητικές «λεπτομέρειες». Στο παρελθόν είχε ένα τατουάζ με τη νεκροκεφαλή των Ες-Ες, έκανε αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα με μισογυνικό περιεχόμενο, έστελνε άσεμνα μηνύματα σεξουαλικού περιεχομένου σε διάφορες ενόσω ήταν παντρεμένος. Η τελευταία σταγόνα, που οδήγησε στην παραίτησή του, ήταν η καταγγελία μιας πρώην συντρόφου του για βιασμό.
Το ενδιαφέρον είναι όσα συνέβησαν πριν από την απόσυρση, διότι σε κάποια σημεία προσιδιάζει στα ελληνικά πολιτικά πράγματα. Το πρώτο είναι η εμμονή της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών στην υποψηφιότητα του «λαμπερού εργάτη», ασχέτως αν αποδείχθηκε ότι ο Γράχαμ Πλάτνερ δεν ανήκε στην εργατική τάξη· ήταν ιδιοκτήτης μικροεπιχείρησης στρειδιών. Ετσι, ενώ πριν από μερικούς μήνες ουδείς είχε να προσάψει κάτι αρνητικό σε εμβληματικές μορφές των σοσιαλιστών Δημοκρατικών –τον γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς ή την Ελίζαμπεθ Γουόρεν– τώρα τα βίντεο με τη θερμή υποστήριξή τους στον Πλάτνερ παίζουν παντού.
Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι το χαμήλωμα του πήχεως της ηθικής, οριζοντίως στο πολιτικό σύστημα. Οταν αποκαλύφθηκαν τα άσεμνα μηνύματα που έστελνε σε διάφορες ο Πλάτνερ, κάποιοι Δημοκρατικοί αποκρίθηκαν «εδώ έχουμε πρόεδρο που έλεγε ότι “αν πιάσεις μια γυναίκα από το… μπορείς να κάνεις ότι θες μ’ αυτήν” και εξελέγη, ο Πλάτνερ μας πείραξε, που –αν μη τι άλλο– έπασχε από μετατραυματικό σύνδρομο μετά το Ιράκ;». Αυτό είναι η αμερικανική εκδοχή του «ναι, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ…».
Το τρίτο και εξίσου σημαντικό είναι η επιβεβαίωση του «όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος…». Ο Πλάτνερ δεν χρίστηκε υποψήφιος από τους Δημοκρατικούς του Μέιν, οι οποίοι κάτι ήξεραν για το παρελθόν του. Κάποιοι σούπερ-ντούπερ strategists του Δημοκρατικού Κόμματος ταξίδεψαν από την Ουάσιγκτον, ψάχνοντας να βρουν τον ήρωα-σύμβολο της εργατικής τάξης. Υποτίθεται ότι ήξεραν καλύτερα από τους «επαρχιώτες του Μέιν». Και τα κατάφεραν μια χαρά…
