«Πού πάει το παιδί camp;». «Ευχαριστημένοι από το camp;». «Τι ώρα το παίρνετε από το camp;». Αν ένας γονιός είχε ένα ευρώ για κάθε φορά που ακούει τη λέξη camp κάθε καλοκαίρι, ίσως να έβγαζε το κόστος των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων για τις διακοπές του Αυγούστου. Για τους αμύητους, τα summer camps είναι οργανωμένα προγράμματα για παιδιά, που συνδυάζουν παιχνίδι, άθληση και δημιουργικές δραστηριότητες κατά τις θερινές διακοπές και λειτουργούν με ωράριο αντίστοιχο ενός σχολείου (περίπου 8 π.μ. – 4 μ.μ.). Από την πανδημία και μετά, σχεδόν όλοι οι μεγάλοι δήμοι προσφέρουν πλέον κάποια μορφή summer camp, με χαμηλό κόστος, ενώ παράλληλα έχει αναπτυχθεί μια ολόκληρη βιομηχανία θερινών προγραμμάτων από ιδιωτικά σχολεία, αθλητικούς συλλόγους, μουσεία, σχολές χορού και ιδιωτικές επιχειρήσεις, με δίδακτρα που ποικίλλουν. «Μόνο το περίπτερο δεν έχω ακούσει να κάνει summer camp», όπως σχολίασε ένας φίλος στο Facebook.
Ομως ήρθαν να καλύψουν μια πραγματική ανάγκη. Η δομή φύλαξης «χωριό με γιαγιά» δεν υφίσταται πλέον, οι παππούδες είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία και δεν ζουν κοντά, οι γονείς εργάζονται, πολλοί κάνοντας πάνω από μία δουλειές, και προσβλέπουν σε ολιγοήμερη άδεια, ενώ έχουν αυξηθεί και τα μονογονεϊκά νοικοκυριά. Ισως είναι μια συζήτηση που κανείς δεν θέλει να κάνει, αλλά είναι να αναρωτιέσαι πώς γίνεται το σχολικό ημερολόγιο να παραμένει σχεδόν αμετάβλητο για δεκαετίες, ενώ η σύνθεση των οικογενειών και η εργασία έχουν αλλάξει τόσο.
Πώς γίνεται το σχολικό ημερολόγιο να παραμένει σχεδόν αμετάβλητο για δεκαετίες, ενώ η σύνθεση των οικογενειών και η εργασία έχουν αλλάξει τόσο;
Το γεγονός ότι τα σχολεία διακόπτουν τη λειτουργία τους για σχεδόν τρεις μήνες και το ότι η χώρα «κλείνει» τον Αύγουστο αντιμετωπίζονται περίπου σαν φυσικοί νόμοι. Θεωρούμε αυτονόητο ότι οι άδειες πρέπει να λαμβάνονται Ιούλιο ή Αύγουστο και ότι την ίδια περίοδο αναστέλλουν τη λειτουργία τους επιχειρήσεις, δικηγορικά γραφεία, εργοστάσια, ακόμη και υπηρεσίες. Κι όμως, το μαζικό κλείσιμο του Αυγούστου έχει ιστορικές ρίζες: συνδέεται με τη βιομηχανική παραγωγή, όταν ήταν πρακτικότερο να σταματάει ολόκληρο το εργοστάσιο για συντήρηση, αλλά και με τις υψηλές θερμοκρασίες της εποχής πριν από τον γενικευμένο κλιματισμό. Αντίστοιχα, πολλές από τις συμβάσεις γύρω από τα ωράρια εργασίας και τις άδειες διαμορφώθηκαν σε μια εντελώς διαφορετική οικονομική πραγματικότητα. Σήμερα όμως η οικονομία βασίζεται κυρίως στις υπηρεσίες, η εξ αποστάσεως εργασία είναι για πολλούς εφικτή και τα ευέλικτα ωράρια ολοένα και διευρύνονται. Κι όμως εξακολουθούμε να οργανώνουμε τον χρόνο μας σαν να εργαζόμαστε όλοι στην ίδια γραμμή παραγωγής.
«Μαμά, τι θα γίνει, θα σταματήσω ποτέ να ξυπνάω στις 07.30;» ρώτησε η 10χρονη κόρη της τη φίλη Νατάσα προ ημερών. «Δεν θέλω να ξαναπάω πικνίκ», είπε ο δικός μου (μπερδεύει το camp με το πικνίκ), «θέλω να παίζω με τους φίλους μου». Ομως πολλές οικογένειες δεν έχουν επιλογή – κάπως πρέπει να «γεμίσει» η μέρα· πόσο τάμπλετ να δουν κι αυτά τα έρμα; Οι γονείς βρίσκουν λύσεις – είναι στο job description. Η κάθε μέρα, όλης της χρονιάς, είναι ένας γρίφος προς επίλυση. Μήπως ήρθε η ώρα να συγχρονιστούν και κάποιοι θεσμοί με την κοινωνική πραγματικότητα;
