Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά και το περιβάλλον. «Από αναμμένο τσιγάρο φαίνεται ότι ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες μεγάλη φωτιά στο Ωραιόκαστρο, με τραγικό απολογισμό δύο νεκρούς, έναν 66χρονο και τον 12χρονο γιο του», έγραφε η «Κ» και κατά πάσα πιθανότητα το ίδιο ισχύει και για την πυρκαγιά της 5ης Ιουλίου στην Οινόη: «Η αρχική εστία εντοπίζεται πλάι στην παλαιά εθνική οδό Αθηνών – Θηβών (…) υπάρχουν καταγγελίες ότι η φωτιά ξεκίνησε από τσιγάρο που πετάχτηκε από διερχόμενο όχημα» («Η Καθημερινή», 7.7.2026).
Τι κρίμα που οι εθνικές οδοί δεν είναι ιδιωτικοί δρόμοι για «να ταράξουμε τους ιδιοκτήτες τους στη νομιμότητα»! Κι αυτό διότι για να ανάψει φωτιά από τσιγάρο πρέπει να υπήρχαν πολλά ξερόχορτα. Αν ο δρόμος ανήκε σε ιδιώτη, πέρα από τα υψηλά πρόστιμα πιθανώς να καθόταν στο σκαμνί και για κακούργημα, μια και στο Ωραιόκαστρο υπήρξαν νεκροί. Ναι μεν δεν θα ήταν ο άμεσος αυτουργός, αλλά το ευφάνταστο ελληνικό κράτος κάτι θα έβρισκε για να ικανοποιήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα και να κρεμάσει τους αμελείς ψηλά. Αφήστε, δε, τι θα τραβούσε αν, ακόμη κι αν τα καθάριζε, ξεχνούσε να το δηλώσει στην πλατφόρμα akatharista.apps.gov.gr.
Πέρυσι γράφαμε για την Πεντέλη η οποία ήταν «γεμάτη με εκείνα τα ψηλά, άγρια στάχυα, αυτά που με “μια σπίθα μπορούν να φέρουν την καταστροφή”». Σημειώναμε, δε, ότι «δεν υπάρχει Δημόσιο –ακόμη και αν είναι τόσο αποτελεσματικό όσο το ελληνικό– που μπορεί να αποψιλώσει τα αγριόχορτα ενός ολόκληρου βουνού. Ούτε περιμένουμε από το κράτος να μπει στην περιττή διαδικασία για να δηλώσει στην ηλεκτρονική πλατφόρμα ότι δεν καθάρισε τις ιδιοκτησίες του. Αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στους πολίτες. Αλλά δίπλα ακριβώς στην επαρχιακή οδό, τα ξερά αγριοστάχυα φθάνουν σχεδόν στο ένα μέτρο! Δεν μπορεί να καθαρίσει κανείς ούτε δίπλα στον δρόμο;» («Στης Πεντέλης την ολόμαυρη ράχη», «Η Καθημερινή», 14.6.2025).
Το πολιτικό σύστημα δεν έμαθε το παραμικρό από τη χρεοκοπία της χώρας.
Κάτι σημαντικό συνέβη την περίοδο της κρίσης. Προ της χρεοκοπίας οι πολίτες –οι ομάδες πολιτών, το κοινωνικό σύνολο εν γένει– ήταν apriori αθώοι για ό,τι κι αν συνέβαινε. Ενοχοι ήταν μόνο το κράτος, οι κυβερνήσεις, οι πολιτικοί. Εξ ου και η οργή για τη διάγνωση του Θεόδωρου Πάγκαλου «Η απάντηση εις την κατακραυγή που υπάρχει εναντίον του πολιτικού προσωπικού της χώρας “πώς τα φάγατε τα λεφτά;”, που μας ρωτάει ο κόσμος, είναι αυτή: Σας διορίσαμε. Τα φάγαμε όλοι μαζί. Μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης πολιτικής πελατείας, διαφθοράς, εξαγοράς και εξευτελισμού της έννοιας της ίδιας της πολιτικής» (21.9.2010).
Στην έντονη συζήτηση της περασμένης δεκαετίας οι πολίτες έμαθαν ότι η χρεοκοπία δεν έχει αθώους. Οι περισσότεροι συμβάλαμε σε αυτήν και γι’ αυτό άρχισε το αυτομαστίγωμα των πολιτών και το μαστίγωμα κάθε συλλογικής έκφρασης: συνδικάτα, ΜΚΟ κ.λπ. Λογικό και θεμιτό, έως έναν βαθμό.
Το παράδοξο όμως είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν έμαθε το παραμικρό. Λειτουργεί σαν να μην υπήρξε χρεοκοπία. Τα σκάνδαλα συνεχίζονται, σωτήριες συμβάσεις για τη ζωή των πολιτών (όπως η 717 για τους σιδηροδρόμους) διαρκώς αναβάλλονται, τα ρουσφέτια (όπως του σταθμάρχη των Τεμπών) ανθούν, οι εξεταστικές επιτροπές της Bουλής εξακολουθούν να παραμένουν ανέκδοτο, το άρθρο 86 του Συντάγματος υπερθερμάνθηκε από την υπερβολική χρήση του, οι υπουργοί δεν λογοδοτούν και ούτε καν ερωτώνται από κάποιο όργανο δικαίου για τις φοβερές «συμπτώσεις» της εμπλοκής τους σε διάφορες δυσώδεις υποθέσεις, και για ό,τι στραβό συμβεί και αγγίζει την κυβέρνηση «φταίνε οι διαχρονικές παθογένειες της χώρας». Για όλα φταίνε οι πολίτες και ουχί το πολιτικό σύστημα που «τι να κάνει κι αυτό, με τους πολίτες που έχει;». Συνεπώς, γιατί να μην είναι (μόνον για τους πολιτικούς) «η Ελλάδα ζάχαρη», καταπώς έλεγε ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης (ΣΚΑΪ, 9.12.2024). Οσο για τους πολίτες… «Θα τους δείξουμε εμείς». Αυστηροποιήσεις ποινών μέχρι γελοιότητας (κακούργημα τα τροχαία δυστυχήματα) και περιττά καψώνια, όπως οι δηλώσεις ότι εφάρμοσαν τον νόμο στο akatharista.apps.gov.gr.
