Η παραπάνω φράση του τίτλου ήταν η δήλωση της Αλέκας Παπαρήγα για την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Την αντιγράφω για τα όσα συμβαίνουν στον πάλαι ποτέ κραταιό ΣΥΡΙΖΑ. Στον πολιτικό σχολιασμό ουδείς μπορεί να αποκλείσει το συναίσθημα, αν και καλό είναι να αποφεύγεται. Οσο πιο ψυχρή είναι η προσέγγιση μιας κατάστασης που εξελίσσεται, τόσο πιο αξιόπιστη θα φαίνεται ότι είναι. Βεβαίως, όταν αξιολογούμε ηγεσίες και πολιτικές που άφησαν έντονα τα ίχνη τους στην ελληνική κοινωνία, είναι μάλλον δύσκολη η πλήρης στεγανοποίηση του χώρου των συναισθημάτων μας. Και η περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ από το 2008 έως τις μέρες μας έχει αυτά τα χαρακτηριστικά.
Γιατί δεν κλαίμε για τις τρέχουσες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ; Διότι θυμόμαστε όλα όσα διέπραξε τόσο κατά την πρώιμη περίοδό του όσο και κατά την πορεία του προς την εξουσία και κυρίως όταν θυμόμαστε τα κυβερνητικά πεπραγμένα του. Οταν η Αθήνα καιγόταν το 2008, το επίσημο έντυπό του πρόβαλλε σε πανηγυρικό πρωτοσέλιδο το καμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος. Τότε, όπως γράφτηκε, έγινε η ώσμωση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τον αντιεξουσιαστικό χώρο, γεγονός που κατήγγειλε δημοσίως στη συνέχεια ο υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ Γιάννης Πανούσης.
Η κυβερνώσα Αριστερά απομυθοποίησε την ίδια την Αριστερά και όλα τα ιδεολογήματά της. Αποκαθήλωσε την απάτη και αυταπάτη του λεγόμενου «ηθικού πλεονεκτήματος».
Για το πρώτο εξάμηνο του 2015 τα μάθαμε όλα. Δεν υπάρχει κανένα κενό για το πώς μια ομάδα ιδεοληπτικών πήγαινε να ρίξει την πατρίδα μας στον γκρεμό, με τη συνενοχή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Φυσικά όλα αυτά συνεκτιμήθηκαν, αξιολογήθηκαν και αποδόθηκαν οι ευθύνες μέσα από συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες ηττήθηκε πανηγυρικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την αξιολόγηση προσμετρήθηκε και το ήθος της εξουσίας, όπως αποτυπώθηκε σε σειρά αντιθεσμικών ενεργειών με οσμή σκανδάλου, με προεξάρχουσα τη σκευωρία Novartis. Αλλά υπάρχει και συνέχεια. Ο τρόπος που αντιπολιτεύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ την πρώτη κυβέρνηση Μητσοτάκη τον οδήγησε στο ταπεινωτικό 17,8%, που αποτέλεσε και την αφετηρία του δρόμου της απώλειας. Βεβαίως ο κύριος, για να μην πω ο αποκλειστικός, υπαίτιος εγκατέλειψε το βυθιζόμενο σκάφος του αναπολόγητος. Αναφέρομαι στον Αλ. Τσίπρα. Για αυτούς τους λόγους και ίσως και άλλους, δεν κλαίω για τη σημερινή κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ.
Ομως γιατί δεν γελώ; Γιατί δεν χαίρομαι; Διότι η κυβερνώσα Αριστερά απομυθοποίησε την ίδια την Αριστερά και όλα τα ιδεολογήματά της, πάνω στα οποία οικοδόμησε την ιδεολογική ηγεμονία της. Αποκαθήλωσε την απάτη και αυταπάτη του λεγόμενου «ηθικού πλεονεκτήματος», μια επινόηση για να δικαιολογήσει τις ήττες της Αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτόν τον τομέα πρόσφερε πολλά στην πολιτική ζωή του τόπου μας, καθώς ευτέλισε ιστορικά απωθημένα δεκαετιών. Απέδειξε πως η Αριστερά των λόγων απέχει έτη φωτός από την Αριστερά των έργων. Συνεπώς οφείλω να ομολογήσω πως, έστω κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφερε κάτι στον τόπο. Και με όσα συνεχίζουν να συμβαίνουν, εξακολουθεί να προσφέρει.
