Τα ερωτήματα προκύπτουν αβίαστα μετά την κατάταξη της Αθήνας στην 88η θέση, ανάμεσα σε 173 πόλεις, στην ετήσια λίστα Global Liveability Index 2026 του Ινστιτούτου του Economist. Η έκπληξη δεν είναι, προφανώς, ότι η Κοπεγχάγη, η Βιέννη και η Μελβούρνη κατέκτησαν τις τρεις πρώτες θέσεις στην καλύτερη ποιότητα ζωής παγκοσμίως με βάση κριτήρια όπως η εκπαίδευση, η σταθερότητα, η υγειονομική περίθαλψη, οι υποδομές, ο πολιτισμός, το περιβάλλον. Και αταξίδευτος να είναι κανείς, το υποψιάζεται. Ούτε απορούμε όταν διαβάζουμε ότι «οι τομείς που συγκρατούν χαμηλά την Αθήνα στην κατάταξη είναι οι υποδομές (κυκλοφοριακό, παλαιότητα ΜΜΜ), η σταθερότητα (συχνές απεργίες, πορείες και μικροεγκληματικότητα), οι πιέσεις που δέχεται το δημόσιο σύστημα υγείας».
Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι δύο: 1. Τι κάνει ο δήμος της πρωτεύουσας ή η πολιτεία στο μερίδιο που τους αναλογεί. Η απάντηση, φρέσκια, από χθεσινή ανάρτηση του δημάρχου Αθηναίων: «Η έξυπνη Αθήνα» γίνεται πράξη! Πώς; Πρώτη στον κατάλογο των κατακτήσεων η «έξυπνη καθαριότητα με μετρητές και αισθητήρες σε οχήματα και κάδους»!
Εκατοντάδες ξεχαρβαλωμένοι, λεροί, άθλιοι κάδοι στις γειτονιές της Αθήνας το επιβεβαιώνουν. Δυόμισι χρόνια πέρασαν, μας υπενθυμίζει ο κ. Δούκας, προβάλλοντας στο βίντεο τα έργα της θητείας του. Κρίμα που δεν το είχε ετοιμάσει νωρίτερα ώστε να συνυπολογιστεί στην αξιολόγηση του Economist. Εικονική πραγματικότητα vs μιας αβίωτης καθημερινότητας. Δεν πρόκειται για απόκλιση, αλλά για επινόηση: η Αθήνα ως Κοπεγχάγη του Νότου.
2. Τι κάνουμε οι ίδιοι οι πολίτες για την πόλη μας. Αν ο Economist αποφάσιζε να μετατοπίσει τα κριτήρια αξιολόγησης στους κατοίκους, πώς θα βαθμολογούσε τις επιδόσεις μας; Κι εδώ, η θέση μας στη λίστα δεν θα ήταν καλύτερη. Απαξίωση του δημόσιου χώρου (δεν είναι μόνο οι φθορές στις προσόψεις κτιρίων από τα δήθεν γκράφιτι, αλλά και τα σκουπίδια που δεν βρίσκουν εύκολα τη θέση τους μέσα στους κάδους), επιθετικότητα στην οδήγηση, καταπάτηση δικαιωμάτων αδύναμων συμπολιτών μας, αφροντισιά και αδιαφορία για οτιδήποτε δεν αποτελεί ιδιοκτησία. Μακάρι η επιμέλεια για την αποκατάσταση των διαμερισμάτων (για Airbnb συνήθως) να αντανακλούσε και στον περιβάλλοντα χώρο.
Οι επικοινωνιακές κατασκευές και η υποβάθμιση της πόλης, μαζί και της ζωής μας, πορεύονται παράλληλα. Μέχρις εξαντλήσεως των αποθεμάτων. Χαμηλά, πιο χαμηλά.
