Η δολοφονία της Βάγιας Νέστορα προκαλεί θλίψη και απόγνωση. Εάν δεν υπήρχε ευρύτερη ανοχή που επιτρέπει τη «διαπαιδαγώγηση» στην πολιτική βία, αυτοί που προκαλούν εκρήξεις σε κτίρια στα οποία κοιμούνται άνθρωποι θα υπολόγιζαν το μέγεθος του κινδύνου – και για τα θύματα των «συμβολικών» πράξεών τους και για τους ίδιους. Η Μεταπολίτευση, όμως, μια εποχή πρωτοφανούς σταθερότητας, προόδου και ευημερίας, εξέθρεψε το φαινόμενο της πολιτικής ως θεάματος – θεάματος βασισμένου σε παθιασμένες αναπαραστάσεις παλαιότερων ρόλων και επεισοδίων από τη γεμάτη τραγωδίες ιστορία μας. Οι δολοφόνοι της «17 Νοέμβρη» ήθελαν να πείσουν ότι δικαιούντο να σκοτώνουν όποιον επέλεγαν, ως συνεχιστές της αντίστασης εναντίον της (αποκαθηλωμένης) χούντας, ως απόγονοι των ηττημένων του Εμφυλίου. Ενώ η κοινωνία έσπευδε να απολαύσει ό,τι είχε στερηθεί τις προηγούμενες δεκαετίες, οι δολοφόνοι αυτοπαρουσιάζονταν ως «τιμωροί» των «εχθρών του λαού». Μετέτρεπαν τα θύματά τους σε σύμβολα, αυτοπαρουσιάζονταν ως επαναστάτες, μπροστά σε ένα ως επί το πλείστον αδιάφορο κοινό. Εβρισκαν, όμως, και κάποιους ενθουσιώδεις μιμητές.
Δεν ήταν μόνο το πρότυπο του «αντάρτη πόλεως» που γοήτευε (και γοητεύει) κάποιους, αλλά τους ενθάρρυνε και η φτώχεια μιας πολιτικής σκηνής, όπου οι περισσότεροι επαναλαμβάνουν μονοδιάστατους ρόλους που επιβάλλει η παράταξη της προτίμησής τους. Οροι όπως «πρόοδος», «αρχές», «παράδοση», «Αριστερά», «Δεξιά», «δικαιώματα», «εκσυγχρονισμός» κ.ά. χρησιμοποιούνται ως όπλα για αλληλοκατηγορίες και όχι για να βελτιώσουν το σήμερα και να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον. Οταν στην κεντρική πολιτική σκηνή παίζεται θέατρο, γιατί οι «αντιεξουσιαστές» να σταματήσουν τις δικές τους «εναλλακτικές» παραστάσεις; Ισα ίσα, σε αυτό το σκηνικό, οι νεαροί με κουκούλες και συμπλέγματα θεωρούν εαυτούς δικαιωμένους, την πολιτεία άδικη και ανίκανη, και τις πράξεις τους μέρος ενός αέναου ταξικού πολέμου. Η πολιτεία συμβάλλει σε αυτό και –δεκαετίες τώρα– αφήνει «τα παιδιά» και τις αστυνομικές δυνάμεις να συμμετέχουν σε τελετές επαναστατικότητας και τήρησης της τάξης. Βόμβες μολότοφ, δακρυγόνα και μια επεξεργασμένη χορογραφία βίας, που προκαλεί το μέγιστο θέαμα με τις ελάχιστες συνέπειες για τους εμπλεκομένους, συνέβαλαν στη διαμόρφωση του θεάτρου των παραφρόνων που βλέπουμε στον «αντιεξουσιαστικό» χώρο, στα γήπεδα, στους δρόμους. Ενώ, όμως, κάποιοι παίζουν, άλλοι πληρώνουν με τη ζωή τους.
