Ας δεχθώ ότι η αγνότητα της παιδικής ψυχής του τον κάνει να αγαπάει το ποδόσφαιρο με την ορμή του πιο φανατικού οπαδού της ομάδας του. Ενας απ’ αυτούς που δεν δέχονται ότι κάποιος παίκτης της ομάδας του μπορεί και να έκανε φάουλ ή ότι το γκολ της ακυρώθηκε επειδή ήταν οφσάιντ. Ας δεχθώ ότι στο υπνοδωμάτιό του, εκτός από το δικό του πορτρέτο στο οποίο προσεύχεται πριν πέσει για ύπνο, έχει και μία φωτογραφία του Μπάλογκαν, του αγαπημένου του ποδοσφαιριστή. Ας δεχθώ ακόμη ότι, ως γνήσιος λαϊκιστής ηγέτης, θέλει να δείξει στο πόπολο που τον ψηφίζει όχι μόνον ότι ενδιαφέρεται εκτός από το γκολφ και για ποδόσφαιρο, αλλά ξέρει και από «μπάλα» τόσο καλά ώστε να μπορεί να κρίνει πότε ο διαιτητής μπορεί να δείξει κόκκινη κάρτα. Κατά συνέπεια, μπορεί να χρησιμοποιήσει το κύρος του και τη δύναμή του ως προέδρου των ΗΠΑ για να επανορθώσει την «αδικία» που έγινε στην ομάδα του. Και να τηλεφωνήσει στον πρόεδρο της FIFA, τον κ. Ινφαντίνο, για να του ζητήσει να χρησιμοποιήσει το δικό του κύρος και τη δική του δύναμη ώστε να ανακληθεί η καταδικαστική απόφαση του διαιτητή. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι διημείφθη στο τηλεφώνημα, αν τον απείλησε, αν τον καλόπιασε, αν του υποσχέθηκε αιώνια αγάπη. Πάντως, ο κ. Ινφαντίνο λύγισε, δέχθηκε τα επιχειρήματα του κ. Τραμπ και έτσι ο Μπάλογκαν μπόρεσε να παίξει στον αγώνα με το Βέλγιο, αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη βαριά ήττα της ομάδας του. Ομως, ακόμη κι αν τα δεχθώ όλ’ αυτά, η απορία μου παραμένει: Πού βρίσκει τον χρόνο ο ηγέτης του δυτικού κόσμου να τηλεφωνήσει σ’ έναν παράγοντα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου για να του ζητήσει ένα ρουσφετάκι τόσο δα. Διότι υποθέτω ότι το τηλεφώνημα δεν θα κράτησε μόνο μερικά λεπτά.
Είναι το τελευταίο επεισόδιο της Τραμπωδίας, κωμικοτραγικό είδος μπουρλέσκ. Οπου ο ήρωας, αφού νομίζει ότι έχει νικήσει το Ιράν των μουλάδων και έχει επιβάλει την ειρήνη στην Ουκρανία, κάπου ανάμεσα στα σχέδιά του για τη Γροιλανδία και τη μετατροπή της Γάζας σε Φλόριντα της Μέσης Ανατολής, βρίσκει τον χρόνο να ασχοληθεί και με την απόφαση κάποιου διαιτητή. Νομίζω ότι μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι. Οι τύχες του κόσμου μας είναι σε καλά χέρια και, το κυριότερο, τις διαχειρίζονται άνθρωποι που έχουν αντίληψη της σοβαρότητας των προβλημάτων και μπορούν να τα ιεραρχήσουν. Από την άλλη, ευτυχώς που ο κ. Ινφαντίνο δέχθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα του Τραμπ. Αλλιώς, μετά τη βαριά ήττα των ΗΠΑ από το Βέλγιο, μπορεί να κατηγορούσε την Ευρώπη συλλήβδην ότι «λάδωσε» τον διαιτητή για να αποδυναμώσει την ομάδα του. Ευτυχώς, επίσης, διότι ήταν προγραμματισμένο παιχνίδι με τον αγαπημένο του φίλο Ερντογάν κι έτσι η προσοχή του από τις κόκκινες κάρτες έχει τώρα μετατοπισθεί στα F-35. Για μερικές ημέρες τουλάχιστον. Διότι η επιτυχία της Τραμπωδίας οφείλεται στο γεγονός ότι κάθε εβδομάδα σε κάθε καινούργιο επεισόδιο εμφανίζεται και κάτι που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει.
