Οι Νορβηγοί, με μια ομάδα συνόλου, με συνοπτικές διαδικασίες έστειλαν πρόωρα τους Βραζιλιάνους στο σπίτι τους. Με έναν εκπληκτικό τερματοφύλακα, που ενέπνεε εμπιστοσύνη σε όλη την ομάδα, και με τον ψυχρό εκτελεστή Χάαλαντ, έκαναν την έκπληξη. Διάβασα πώς η ομοσπονδία ποδοσφαίρου της Νορβηγίας, πριν από 25 χρόνια, με έναν εθνικό σχεδιασμό που τηρήθηκε απαρέγκλιτα, έβαλε τις βάσεις για αυτό που είδαμε προχθές και ίσως και για αυτό που θα δούμε στη συνέχεια. Δηλαδή συλλογική προσπάθεια, προγραμματισμός σε βάθος χρόνου, σοβαρότητα και επαγγελματισμός.
Απ’ την άλλη πλευρά, η Βραζιλία θέλησε να πρωταγωνιστήσει σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο έχοντας στις τάξεις της μόνο έναν μεγάλο παίκτη, τον Βινίσιους. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, πολύ δε περισσότερο σε αγώνες τέτοιου επιπέδου. Δεν είναι δουλειά μου να κάνω ανάλυση της τακτικής της εθνικής Βραζιλίας, όμως παρατήρησα ότι στο δεύτερο γκολ των Νορβηγών ο Χάαλαντ σούταρε σαν να ήταν σε προπόνηση. Ανενόχλητος έκανε το κοντρόλ, πήρε τα βήματά του και σημάδεψε. Ανασταλτική λειτουργία μηδέν από την πλευρά των Βραζιλιάνων. Ούτως ή άλλως, πάντα στην άμυνα υστερούσαν –να μην ξεχάσουμε τα επτά γκολ που δέχθηκαν το 2014 από τη Γερμανία– όμως κάποτε η επίθεσή τους έβγαζε φωτιές. Το 1970, ο Πελέ όταν σήκωνε το κεφάλι του έβλεπε δίπλα του τον Τοστάο, μπροστά του τον Ζαϊρζίνιο και από πίσω ερχόταν ο Ριβελίνο μαζί με τον τεράστιο Ζέρσον. Ηταν μια σύναξη μάγων.
Στο ποδόσφαιρο, αν ρωτήσεις έναν οπαδό τι προτιμά, θα πει το αποτέλεσμα. Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική.
Αν βγαίνει ένα μήνυμα από το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι ότι οι μάγοι της μπάλας δεν αρκούν για τη νίκη. Οι σολίστες, αν δεν πάρουν τις βοήθειές τους από τους συμπαίκτες τους, εύκολα πλέον εξουδετερώνονται μέσα από ένα πλέγμα αμυντικών αλληλοκαλύψεων. Η Μπαρτσελόνα των τελευταίων ετών, με μερικούς παίκτες – ζογκλέρ και με μια επίθεση που έβγαζε φωτιά, στα κρίσιμα παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ ηττήθηκε διότι είχε ασταθή άμυνα. Δεν ήταν μια ισορροπημένη ομάδα.
Η πολιτική έχει κοινά στοιχεία με το ποδόσφαιρο. Απαιτεί ένα σχέδιο, τακτικούς στόχους και πάνω απ’ όλα απαιτεί ικανά στελέχη που θα επεξεργαστούν και θα υλοποιήσουν ό,τι σχεδιάστηκε. Και απαιτεί τον ηγέτη που με το «μπλοκάκι» του θα παρακολουθεί την εκτέλεση του σχεδιασμού και θα αξιολογεί τους συνεργάτες του. Δηλαδή και εδώ η προσπάθεια είναι συλλογική από μια ομάδα που μιλάει μια κοινή γλώσσα και έχει μια συναντίληψη για την πραγματικότητα και τα προβλήματά της. Στην εποχή μας οι χαρισματικές προσωπικότητες στην πολιτική τείνουν να εκλείψουν. Οσοι προσπαθούν να ανακαλύψουν και να πλασάρουν νέους Καποδίστριες ή νέους Εθνάρχες κινούνται στον χώρο του γραφικού. Στο ποδόσφαιρο, αν ρωτήσεις έναν οπαδό τι προτιμά, θέαμα ή αποτέλεσμα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό θα σου πει ότι προτιμά το αποτέλεσμα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην πολιτική. Παραγωγή έργου, χωρίς παχιές κουβέντες.
