Η Ελλάδα είναι χώρα που «παράγει» (στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ του 2025) περίπου 250 δισ. ευρώ τον χρόνο σε τρέχουσες τιμές. Σε αυτό το ΑΕΠ η αμυντική βιομηχανία συμβάλλει με περίπου 0,5% τον χρόνο, ποσοστό δηλαδή οριακά ανιχνεύσιμο. Το γεγονός αυτό εξηγεί για ποιο λόγο η συντριπτική πλειονότητα των χρημάτων που δαπανώνται από το υστέρημα του Ελληνα φορολογουμένου κατευθύνεται τελικά σε εταιρείες ξένες: αμερικανικές, γαλλικές, γερμανικές, ισραηλινές, βραζιλιάνικες και άλλες. Εως εδώ καλά. Το πρόβλημα αρχίζει την επόμενη ημέρα καταβολής της πρώτης δόσης για την αγορά ενός συστήματος. Συνήθως αυτή γίνεται χωρίς να εξασφαλίζεται ότι μπορεί να συνοδεύεται από μακροχρόνια υποστήριξη συστημάτων στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα, όταν υπάρχει δημοσιονομική στενότητα η υποστήριξη να πηγαίνει περίπατο, με παραδείγματα ουκ ολίγα ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, όπως για παράδειγμα εκείνο των Μιράζ 2000-5. Μεγαλύτερο πρόβλημα της ανυπαρξίας υποστήριξης είναι ότι δίχως έργο στις ελληνικές αμυντικές βιομηχανίες δεν υπάρχει και μεταφορά τεχνογνωσίας. Ετσι, η ουσιαστική υπενοικίαση χώρων για την εκτέλεση έργων ή η κατασκευή και συναρμολόγηση λαμαρινών μετατρέπεται σε «εγχώρια συμμετοχή» και πάμε παρακάτω. Υπάρχουν, βέβαια, δύο ή τρεις πραγματικά μεγάλες εταιρείες στο αμυντικό πεδίο στην Ελλάδα, αλλά και αυτές κυρίως περιμένουν να εξάγουν, καθώς η εγχώρια εξάρτηση από τον παρασιτισμό παραμένει σημαντική και δεν βαίνει μειούμενη, παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει κατά καιρούς.
Στον αντίποδα της στάσης που τήρησε η Ελλάδα, ακρωτηριάζοντας την οικονομία της από μια παραγωγική δυνατότητα, ιδιαίτερα την τρέχουσα περίοδο, η Τουρκία αποτελεί πλέον (για λόγους που έχουν αναλυθεί από την «Κ» πολλές φορές) έναν εταίρο στην άμυνα με τον οποίο μπορούν να συνεργαστούν οι «μεσαίες» δυνάμεις, δηλαδή οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες.
Γιατί έχουν όλα αυτά σημασία; Διότι αυτές τις ημέρες στην Αγκυρα θα συζητηθούν διάφορα στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του ΝΑΤΟ, ειδικά στο πεδίο της παραγωγής των αμυντικών βιομηχανιών των κρατών-μελών του. Σε αυτή τη συζήτηση η Τουρκία εμφανίζεται ως ένα «success story» βιομηχανικού μετασχηματισμού, ενώ η Ελλάδα παλεύει ακόμη να πείσει ότι κάτι κάνει, προωθώντας διάφορα συστήματα με επιβλητικές ονομασίες από την αρχαιοελληνική μυθολογία, που συνήθως απλώς προκαλούν μειδίαμα και ίσως κάποια συμπάθεια.
Τα επόμενα χρόνια θα υπάρξει κοσμογονία στον τομέα της άμυνας και όποιος κατορθώσει να ανέβει στο τρένο θα έχει βοηθήσει και την εθνική οικονομία του. Διαφορετικά, ας μείνουμε με τον τουρισμό και την ηθική ικανοποίηση πως ό,τι κι αν συμβεί πάντα, όλοι θα θέλουν να κάνουν διακοπές στην Ελλάδα.
