Στην πολιτική, παίζει ρόλο η τύχη, αλλά δεν είναι αυτός ο κανόνας. Ούτε καν η συγκυρία δεν είναι από μόνη της καθοριστική για το εκλογικό αποτέλεσμα. Ισχύει ότι ο Κ. Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός το 2004 επειδή έπεσε στο στόμα του το ώριμο φρούτο της εξουσίας λόγω της διαφθοράς που είχε λερώσει την προηγούμενη τετραετία Σημίτη. Και ο Αλ. Τσίπρας ανέβηκε στο κύμα του αντιμνημονίου για να εγκατασταθεί στο Μέγαρο Μαξίμου το 2015, αφού είχε μειωθεί το ελληνικό ΑΕΠ κατά 25%.
Από αυτά τα παραδείγματα, όμως, δεν προκύπτει ότι κάθε φορά, νομοτελειακά, θα επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο, δηλαδή η ήττα του ενός να φέρνει τη νίκη του άλλου. Το αντίθετο συμβαίνει σήμερα: είναι πλειοψηφικό το κοινωνικό αίτημα για πολιτική αλλαγή, αλλά κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν μπορεί να το εκφράσει. Ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος κομπάζει ότι μέσα σε λίγες ημέρες έγινε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εμπνέει περίπου 800.000 πολίτες, σύμφωνα με τον μέσο όρο του δημοσκοπικού ποσοστού της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, αν ο υπολογισμός γίνει με βάση τον αριθμό ψηφοφόρων στις εκλογές του Ιουνίου 2023. Δεν είναι σπουδαία επίδοση, είναι απλώς καλύτερη από του ΠΑΣΟΚ που αυτοκαταστρέφεται θορυβωδώς.
Επομένως, κάτι λείπει από την αντιπολίτευση.
Δεν είναι όραμα ούτε η κατάργηση των Πανελλαδικών γενικώς και αορίστως, ούτε η 13η σύνταξη για όλους. Πόσο μάλλον η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου όταν κακοποιείται ήδη από την εξαγγελία της λόγω αλλοπρόσαλλων και αφελών διακηρύξεων.
Το πιο φανερό έλλειμμα έχει να κάνει με την προσωπικότητα των ηγετών. Οταν ο Κυρ. Μητσοτάκης, στον έβδομο χρόνο της πρωθυπουργίας του, κάνει περιοδείες στην Αττική στον ελεύθερο χρόνο από τις θεσμικές υποχρεώσεις του και αντίπαλοί του προτιμούν περιοδείες σε νησιά για να συνδυάσουν business και pleasure ή φτιάχνουν long weekends για περισσότερη δροσιά, είναι φανερό ποιος έχει το πλεονέκτημα. Επειτα, είναι το εκλογικό δίλημμα. Οταν το κυβερνών κόμμα προτάσσει τη σταθερότητα μέσα στη δίνη γεωπολιτικών ανακατατάξεων και το διακύβευμα του αντιπάλου είναι διαφθορά ή εντιμότητα (Τσίπρας), γίνεται δύσκολη η επιτυχία, γιατί αυτό που κυρίως έχει μείνει στη συλλογική συνείδηση από τη διακυβέρνηση 2015-2019 είναι το τραύμα της υπερφορολόγησης της μεσαίας τάξης, των capital control, του εναγκαλισμού με τους Καμμένους, της παρωδίας στην οποία κατέληξε η μάχη με τη διαπλοκή, του φιάσκου της υπόθεσης Novartis κ.ο.κ.
Ισως το σημαντικότερο έλλειμμα αφορά το όραμα. Δεν είναι όραμα ούτε η κατάργηση των Πανελλαδικών γενικώς και αορίστως (ΕΛΑΣ) ούτε η 13η σύνταξη για όλους (ΠΑΣΟΚ). Πόσο μάλλον η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου όταν κακοποιείται ήδη από την εξαγγελία της λόγω αλλοπρόσαλλων και αφελών διακηρύξεων.
Μα έχει όραμα η Ν.Δ.; Είναι αδιάφορο, γιατί δεν συμβαίνει πάντα ο δεύτερος να γίνεται πρώτος με την ώθηση του ανέμου της συγκυρίας ή της τύχης, ακόμη και αν του έχει ήδη συμβεί μία φορά.
