Οπως καταλαβαίνουμε, βρισκόμαστε στο λυκόφως της δεύτερης τετραετίας της κυβέρνησης και οι πολιτικολογούντες ασχολούνται με το πότε θα γίνουν οι εκλογές, παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι θα εξαντλήσει τη θητεία, οπότε οι κάλπες θα στηθούν την άνοιξη του 2027. Παρότι στην πολιτική τα γεγονότα καθορίζουν τις στρατηγικές και τίποτα δεν αποκλείει πρόωρες εκλογές, πολλά συνηγορούν στο να διεξαχθούν στην ώρα τους. Γι’ αυτό, θα ήταν ευχής έργον εάν όσοι ασχολούνται με την πολιτική και τη λειτουργία του κράτους ασχολούνταν με τα καθήκοντά τους και καταπιάνονταν με τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα αντί να περιμένουν τις κάλπες.
Μέσα στο ρευστό πολιτικό σκηνικό, λογικό είναι ο πρωθυπουργός να σκέφτεται τις επιλογές του, να κάνει εκτιμήσεις για το πώς θα διαμορφωθεί το μετεκλογικό τοπίο εάν γίνουν τώρα οι εκλογές ή αργότερα. Πέρα από τη συγκυρία, όμως, υπάρχει και ο ανθρώπινος παράγοντας, η νοοτροπία του πρωθυπουργού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επενδύσει πολύ πολιτικό κεφάλαιο στην καλλιέργεια της εικόνας του θεσμικού πολιτικού και στο ότι η κυβέρνησή του εξασφάλισε –και συνεχίζει να εξασφαλίζει– τη σταθερότητα. Εάν ο πρωθυπουργός κηρύξει πρόωρες εκλογές και δεν πείσει τους πολίτες ότι αξίζει νέα αυτοδύναμη κυβέρνηση, γνωρίζει ότι αυτός θα ευθύνεται για την έλλειψη σταθερότητας που θα ακολουθήσει, όχι οι ψηφοφόροι. Αυτό σίγουρα το υπολογίζει ο κ. Μητσοτάκης. Κατόπιν, εάν εκτιμά ότι σε δεύτερο γύρο εκλογών θα αποκτήσει μεγαλύτερο ποσοστό, θα γνωρίζει ότι τότε θα έχει να κάνει με τον Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή και στο επίκεντρο των μετεκλογικών ζυμώσεων. Οσον αφορά τον Αντώνη Σαμαρά, είναι πιθανό κυβερνητικά στελέχη να υπολογίζουν ότι ο κίνδυνος που θα παρουσιάζει κάποιο κόμμα του θα μεγαλώνει όσο περνάει ο καιρός. Ο κ. Σαμαράς, όμως, φαίνεται να αντλεί στήριξη από ανθρώπους που θα τον ψήφιζαν όποτε και αν γίνουν οι εκλογές, είτε είναι πρόωρες είτε στην ώρα τους. Εως τώρα, πάντως, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ποσοστό που αυτό το κόμμα θα αποσπούσε δεν θα ήταν αναγκαστικά εις βάρος της Νέας Δημοκρατίας.
Θα ήταν ευχής έργον εάν όσοι ασχολούνται με την πολιτική και τη λειτουργία του κράτους καταπιάνονταν με τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα αντί να περιμένουν τις κάλπες.
Σημαντικότατος παράγοντας στις εξελίξεις θα είναι η διεθνής συγκυρία και κυρίως οι σχέσεις μας με την Τουρκία και άλλους γείτονες. Η εξωτερική πολιτική συμβάλλει καθοριστικά στο πώς διαμορφώνεται η εσωτερική πολιτική και αυτή, με τη σειρά της, επηρεάζει τις κινήσεις της χώρας στη διεθνή σκακιέρα. Πίεση σε ένα μέτωπο μεταφράζεται άμεσα σε πίεση σε άλλο και αυτό επηρεάζει τις διαθέσεις των ψηφοφόρων. Στο εσωτερικό, η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει την ακρίβεια, την οικονομική ανισότητα, συχνά κρούσματα βίας στην κοινωνία, τις συνέπειες σκανδάλων που αναπτύχθηκαν στη διάρκεια της θητείας της (και ας είχαν βαθύτερες ρίζες κάποια απ’ αυτά). Οποτε κι αν προκηρύξει εκλογές, αυτά θα τα βρει μπροστά της. Με άλλα λόγια, εκτός εάν φοβάται ακόμη περισσότερες αποκαλύψεις, τα σκάνδαλα δεν είναι λόγος για να επισπεύσει τις εκλογές, καθώς όποιο κόστος θα έχουν θα το έχουν και το φθινόπωρο και την άνοιξη. Οσον αφορά τις εξελίξεις στην εξωτερική πολιτική, σταθεροποίηση της κατάστασης στον πόλεμο στο Ιράν θα μπορούσε να ωφελήσει την κυβέρνηση στο μέτωπο της ακρίβειας, ενώ επιδείνωση της γεωπολιτικής κατάστασης ίσως την ωφελήσει πάλι, αφού περισσότεροι ψηφοφόροι θα σκεφθούν ότι δεν είναι ώρα για περιπέτειες και θα εμπιστευθούν τον Μητσοτάκη πάλι.
Ο πρωθυπουργός, λοιπόν, έχει αρκετούς λόγους ώστε να μην προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Ευθύνη της κυβέρνησής του είναι να πείσει, με πράξεις και πολιτικές, ότι αξίζει τρίτη θητεία, ότι δεν περιμένει απλώς τον πιο κατάλληλο χρόνο για τις κάλπες.
