Η εξάρθρωση της τρομοκρατίας έκλεισε μια μεγάλη πληγή της Μεταπολίτευσης, αλλά έφερε κι έναν εφησυχασμό. Οι πυρήνες βίας «χαμηλής έντασης» που παρέμειναν ενεργοί αντιμετωπίστηκαν περίπου ως οχληρή ρουτίνα. Εκδιώχθηκαν από τα «στέκια» τους στα ΑΕΙ και στα κατειλημμένα κτίρια, αλλά δεν ξεριζώθηκαν. Η αστυνομία έχει εθιστεί στα «ραντεβού» μαζί τους. Η Δικαιοσύνη υποκύπτει στις πιέσεις για επιείκεια. Ενα μέρος της πολιτικής τάξης τούς δείχνει ανοχή. Στη Θεσσαλονίκη φάνηκε ότι η «ένταση» της βίας δεν ελέγχεται. Σε μια κανονική δημοκρατία δεν υπάρχει κλίμακα στην τρομοκρατία. Οσοι διακινδυνεύουν την απώλεια ή τη βλάβη ανθρώπινης ζωής πρέπει να συλλαμβάνονται, να καταδικάζονται και να μη βρίσκουν πολιτικούς απολογητές. Ούτε να βλέπουν τα δημοκρατικά κόμματα να διχάζονται για χάρη τους. Ο εξτρεμισμός θα εξαλειφθεί μόνο με ποινική αποτελεσματικότητα και πολιτική ομοθυμία.
Η ρουτίνα της φωτιάς
37" χρόνος ανάγνωσης
Φόρτωση Text-to-Speech...
