Ο Χίρου Ονόντα ήταν ένας Ιάπωνας υπολοχαγός ο οποίος, όταν «ανακαλύφθηκε» το 1974 σε ένα νησί των Φιλιππίνων, δεν είχε μάθει ότι είχε τελειώσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και αρνιόταν να παραδώσει τα όπλα. Δεν πίστευε ότι η Ιαπωνία είχε ηττηθεί και χρειάστηκε να πάει ο (απόστρατος πλέον) διοικητής του, για να ανακαλέσει τη διαταγή που είχε δώσει το 1944.
Αυτόν θυμίζουν διάφορα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, με πρώτο τον γραμματέα της κ. Κώστα Κυρανάκη, που ‘χουν ζωστεί τα φισεκλίκια και πήραν τα βουνά για να πολεμήσουν, λέει, την «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς». Τους έχουμε καλά μαντάτα. Ο πόλεμος τελείωσε, η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς δεν υπάρχει. Αυτοκτόνησε την περίοδο 2015-2019 και πολύ καλά έκανε. Ας μην αγγελοσκιάζονται, λοιπόν, και ας σταματήσουν να δίνουν μάχες τού χθες, όσο κι αν τώρα μοιάζουν εύκολες ή εκλογικώς προσοδοφόρες.
Υπάρχουν δύο εξηγήσεις για τις ιερεμιάδες κάποιων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος, μετά τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη και την επίθεση στην Αριστερά για πραγματικές αλλά παλιές ανοησίες σχετικώς με την πολιτική βία, τα «ναι, μεν αλλά» και τους αστερίσκους μετά κάθε χτύπημα.
Η πρώτη εξήγηση είναι μικροπολιτική και έχει να κάνει με τα περασμένα μεγαλεία. Η Ν.Δ. θα επιθυμούσε πολύ να στηθεί εκ νέου το σκηνικό του 2019 και του 2023, όταν το «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο» της πρόσφερε απλόχερα νίκες της τάξης του 40% και 41%. Γι’ αυτούς, η δευτέρα παρουσία του κ. Αλέξη Τσίπρα –ο οποίος έχει πολλές ανοησίες στην ντουλάπα του– είναι καλοδεχούμενο δώρο.
Υπάρχει και μια δεύτερη εξήγηση, που την κατανοούν καλύτερα όσοι ανήκουν στην κατά Νίκο Πορτοκάλογλου «της Μεταπολίτευσης καημένη γενιά». Οσοι μεγάλωσαν μετά το 1974, μπήκαν στη σκιά της γενιάς του Πολυτεχνείου. Ζήλεψαν τη δόξα που προσέφεραν οι αγώνες της· πραγματικοί και κυρίως φανταστικοί, αφού μετά το 1974 όλη η Ελλάδα είχε γεμίσει «αντιστασιακούς». Προσπάθησαν λοιπόν να τους επαναλάβουν, εξ ου και το σύνθημα «ένα, δύο, τρία, πολλά Πολυτεχνεία», συν το «δικαίωμα» στις καταλήψεις. Μπέρδευαν –και μάλιστα πολλάκις όχι σκοπίμως– τις καταλήψεις του 1973, όταν οι φοιτητές δεν είχαν άλλο μέσο διαμαρτυρίας, με τις καταλήψεις σε καιρό δημοκρατίας.
Κορωνίδα αυτού του μπερδέματος ήταν –αν όχι από τους τρομοκράτες, αλλά από πολλούς πολίτες– η «17 Νοέμβρη». Στα μάτια πολλών εξισώθηκε η αμυντική αντιδικτατορική βία με την επιθετική δολοφονική βία της τρομοκρατίας. Μια ολόκληρη γενιά μπουρδουκλώθηκε σε αυτές τις παρεξηγήσεις, απομεινάρια της οποίας ζουν ακόμη και «έδρασαν» δολοφονικά στη Θεσσαλονίκη. Καλό είναι να μην επαναληφθούν, ούτε σαν φάρσα.
