Παραβιάζω ανοικτές πόρτες αν πω ότι στην Ελλάδα η πολιτική βία έχει σημαντικά ποσοστά ανοχής. Τα δύο άκρα, που εγκολπώνονται τη βία ως πολιτικό εργαλείο, έχουν έναν ευρύ κοινωνικό περίγυρο ο οποίος δείχνει κατανόηση στις έκνομες δραστηριότητές τους. Πολλοί από αυτούς διαστέλλουν τόσο πολύ την έννοια της βίας, ώστε να υιοθετούν το γνωστό επιχείρημα από την εποχή των μνημονίων: «Μήπως δεν είναι βία όταν ο μισθός φθάνει για δεκαπέντε μέρες;». Ο καθένας θέλει να έχει τακτοποιημένη τη συνείδησή του και πολλές φορές καταφεύγει σε παρόμοιες λογικές ακροβασίες για να δικαιολογήσει τρομοκρατικές ενέργειες.
Γράφτηκε πως ευτελίζουμε το Ολοκαύτωμα αν συγκρίνουμε τη δράση του «Ρουβίκωνα» με αυτήν των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου. Ετσι είναι, πλην όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός πως και τα τάγματα εφόδου ξεκίνησαν παρελαύνοντας με τις στολές τους και κατέληξαν να ξυλοκοπούν και να δολοφονούν τους αντιπάλους του χιτλερικού καθεστώτος. Και η Χρυσή Αυγή ξεκίνησε βοηθώντας τις ηλικιωμένες να περάσουν τον δρόμο και κατέληξε να κακοποιεί άγρια μετανάστες και να δολοφονεί τον Παύλο Φύσσα. Η μέθη της βίας την καθιστά στη συνέχεια ανεξέλεγκτη, πολύ δε περισσότερο όταν μέρος της κοινής γνώμης την ανέχεται ή και την αποδέχεται ακόμη. Ενδεικτικό αυτής της διαπίστωσης είναι το γεγονός πως πάντα υπάρχει σε ετοιμότητα ένας μηχανισμός που κινητοποιείται όταν συλλαμβάνονται κάποιοι για τρομοκρατικές ενέργειες. Ανατινάχθηκε ολόκληρη πολυκατοικία από την έκρηξη αυτοσχέδιας βόμβας, σκοτώθηκε ο κατασκευαστής της και δόθηκε μάχη για να αθωωθεί η συντρόφισσα που ήταν δίπλα του. Και τη μάχη δεν την έδωσαν μόνον οι ομοϊδεάτες τους, αλλά και ένας ευρύτερος χώρος που τους αντιμετωπίζει σαν τα παραστρατημένα παιδιά. Είναι δικοί μας, αλλά ξέφυγαν.
Η πατρίδα μας είναι η μοναδική χώρα, από αυτές που επλήγησαν από την τρομοκρατία, στην οποία ουδέποτε έγινε μαζική συγκέντρωση κατά των τρομοκρατών. Ουδέποτε.
Να σημειώσω για πολλοστή φορά πως η πατρίδα μας είναι η μοναδική χώρα, από αυτές που επλήγησαν από την τρομοκρατία, στην οποία ουδέποτε έγινε μαζική συγκέντρωση κατά των τρομοκρατών. Ουδέποτε. Ενώ στην Ιταλία και στην Ισπανία εκατομμύρια πολίτες έβγαιναν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τις δολοφονίες των Ερυθρών Ταξιαρχιών και της βασκικής ΕΤΑ, στην Ελλάδα όταν οι συγγενείς των θυμάτων κάλεσαν τους πολίτες σε μια ανάλογη μαζική εκδήλωση, προσήλθαν πενήντα άνθρωποι.
Προχθές στη Θεσσαλονίκη είχαμε μια νεκρή γυναίκα. Οι τρομοκράτες δεν κτύπησαν πρωτοκλασάτα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, αλλά μεσαία στελέχη του. Το μήνυμα που ήθελαν να στείλουν ήταν πως «σας ξέρουμε όλους και όλοι είστε στόχοι μας». Δεν ήθελαν να εκδικηθούν για την εκκένωση κάποιας κατάληψης, ήθελαν να σπείρουν τον φόβο, όχι μόνον στα κυβερνητικά στελέχη, αλλά και σε όσους έχουν την «ατυχία» να είναι γείτονές τους. Κοινωνικοποίηση του φόβου. Σημειώνω πως πλειάδα επώνυμων σχολίων στο Διαδίκτυο καταδικάζει την τρομοκρατική ενέργεια κυρίως γιατί βοηθάει την κυβέρνηση να αναπτύξει κι άλλο τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της. Ουδεμία τύχη έχουμε!
