Το φθινόπωρο διαγράφεται δύσκολο στις σχέσεις με την Τουρκία, καθώς η τελευταία ετοιμάζεται να εισαγάγει στην Εθνοσυνέλευσή της τον νέο νόμο για τις θαλάσσιες ζώνες, που περιλαμβάνει σειρά αξιώσεων έναντι της Ελλάδος.
Προφανώς, οι αμυντικές μας δυνατότητες αποτελούν πάντα μέρος της εξίσωσης και λειτουργούν αποτρεπτικά, ενώ η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ θα μπορούσε να αποτελεί μια πρόσθετη δικλίδα ασφαλείας, αν και, δυστυχώς, υπάρχουν εύλογες αμφιβολίες για αυτό. Σε κάθε περίπτωση, στον σημερινό κόσμο της ρεαλπολιτίκ, όπου πολλές κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται στην Ουάσιγκτον, η ελληνική διασπορά θα κληθεί για άλλη μια φορά να διαδραματίσει ρόλο.
Τις προηγούμενες δεκαετίες υπήρξαν περιπτώσεις όπου το λεγόμενο ελληνικό λόμπι είχε αντίκτυπο, με πιο σημαντική προφανώς την επιβολή του εμπάργκο όπλων στην Τουρκία μετά την εισβολή στην Κύπρο.
Με την πάροδο των ετών η επιρροή έχει υποχωρήσει. Υπάρχουν, ευτυχώς, συγκεκριμένες εξαιρέσεις, αφοσιωμένες προσωπικότητες που επανειλημμένως έχουν αποδείξει ότι έχουν επιρροή στη διαμόρφωση των πολιτικών των ΗΠΑ.
Στην πολιτική σκηνή, είμαστε τυχεροί που έχουμε έξι Ελληνοαμερικανούς στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ένας μάλιστα εκ των οποίων μπορεί τον Νοέμβριο να εκλεγεί στη Γερουσία.
Τις επόμενες δύο εβδομάδες, καθώς οδεύουμε προς τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα, η πώληση αμερικανικών κινητήρων για τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και η πιθανή προμήθεια F-35 στην Τουρκία θα βρίσκονται στο προσκήνιο. Οι Ελληνοαμερικανοί νομοθέτες έχουν ήδη αντιδράσει εκφράζοντας την ανησυχία τους. Οι τέσσερις Ρεπουμπλικανοί έστειλαν επιστολή στην κυβέρνηση Τραμπ – κάποιοι χρειάστηκαν ιδιαίτερη ενθάρρυνση, καθώς στο σημερινό περιβάλλον τα περισσότερα στελέχη του κόμματος αποφεύγουν να εναντιωθούν στον συγκεκριμένο πρόεδρο.
Δεν είναι μόνο η υπαρξιακή διάσταση της σχέσης Ελλάδας – Τουρκίας. Η ελληνική διασπορά στις ΗΠΑ μπορεί να έχει μεγαλύτερο αποτύπωμα και επιρροή σε σειρά από ζητήματα, αναδεικνύοντας τον ρόλο της Ελλάδας και της Κύπρου ως αξιόπιστων συμμάχων και παραγόντων περιφερειακής σταθερότητας. Η ενεργοποίηση της διασποράς μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματική και επιτυχής εάν έχει την ενεργό και καλά σχεδιασμένη υποστήριξη της Αθήνας –όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, ανεξαρτήτως ιδεολογίας–, καθώς και του ιδιωτικού τομέα.
Υπάρχουν πολλοί εύποροι Ελληνες και Ελληνοαμερικανοί που πραγματικά ενδιαφέρονται και είναι έτοιμοι να συνεισφέρουν ουσιαστικά, υπό την προϋπόθεση οι στόχοι να καθορίζονται με σαφήνεια και να υλοποιούνται με συνέπεια και διαφάνεια. Οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στην Αθήνα και στη Λευκωσία γνωρίζουν ποιος μπορεί να βοηθήσει στην Ουάσιγκτον, ποιος έχει μετρήσιμη επιρροή στους υπευθύνους χάραξης πολιτικής και στις δεξαμενές σκέψης των ΗΠΑ. Θα πρέπει να τους ενθαρρύνουν να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους και να συντονίζονται μαζί τους σε μακροπρόθεσμη βάση. Η διασφάλιση των συμφερόντων της Ελλάδας και της Κύπρου προφανώς υπερβαίνει τον χρονικό ορίζοντα των ελληνικών και κυπριακών κυβερνήσεων.
Δεδομένης της τρέχουσας απρόβλεπτης στάσης των ΗΠΑ, η ανάγκη για τέτοιο συντονισμό φαίνεται πιο επείγουσα σήμερα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στο πρόσφατο παρελθόν.
