«Ο Ρουβίκωνας κατέβασε την ανάρτησή του για την “περιπολία” στη Θεσσαλονίκη, ανήμερα την επέτειο του πογκρόμ στο Κάμπελ», μας πληροφόρησε ο καλός συνάδελφος Κώστας Γιαννακίδης (Facebook, 30.6.2026) και το ερώτημα είναι γιατί. «Προφανώς ντράπηκαν ή, πιο πιθανό, ανησυχούν για νομικές συνέπειες» συμπληρώνει ο ίδιος.
Ελπίζουμε απλώς να ντράπηκαν και όχι γιατί «δεν πονούν ωρέ τα παλικάρια». Ελπίζουμε να αναλογίστηκαν ότι οι χρυσαυγίτικες μέθοδοι είναι μεν ριζοσπαστικές, αλλά ανήκουν στην «επανάσταση του κακού», αυτή που θέλει να εξαλείψει από προσώπου γης –ή έστω από τους δρόμους της Θεσσαλονίκης– ανθρώπους που ξεχωρίζουν λόγω καταγωγής, φύλου, θρησκεύματος κ.λπ.
Δεν είναι όλες οι επαναστάσεις αγαθές, όπως θέλει η τρέχουσα φιλολογία. Ο Μουσολίνι κατέλαβε με επαναστατικό τρόπο την εξουσία (ασχέτως αν η «Πορεία προς τη Ρώμη» ήταν κωμική) και ο Χίτλερ υπήρξε περισσότερο «ριζοσπάστης» από τον Λένιν. Ο τελευταίος έθεσε τα θεμέλια του ολοκληρωτικού κράτους που ολοκλήρωσε ο Στάλιν κι έστελνε αντιφρονούντες στα γκουλάγκ. Οι ναζί έκαιγαν ανθρώπους, που μάλιστα δεν είχαν κάνει κάτι εναντίον του καθεστώτος τους, αλλά απλώς είχαν παππού η γιαγιά εβραϊκού θρησκεύματος· οι περισσότεροι Εβραίοι της Ευρώπης του Μεσοπολέμου ήταν κοσμικοί. Ο «Ρουβίκωνας» θέλει να διώξει από τη Θεσσαλονίκη τους Ισραηλινούς, είτε αυτοί συμφωνούν με όσα κάνει η κυβέρνηση Νετανιάχου είτε αντιδρούν για τα εγκλήματα πολέμου.
Η ρηχή αριστερή σκέψη θέλει «κάθε φασαρία για καλό». Το ΚΚΕ χαιρέτισε την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν το 1979, που κατέληξε στη δικτατορία των μουλάδων. Υπάρχουν, όμως, λογιών λογιών επαναστάσεις και ακτιβιστικές ενέργειες. Κάποιες είναι προοδευτικές. Αλλες, και προπαντός εκείνες που παραβιάζουν ατομικά δικαιώματα τρίτων, προωθούν το υπέρτατο κακό, ασχέτως αν λένε ότι είναι για καλό. Εξάλλου, ρητορικώς, όλοι επ’ αγαθώ λένε ότι παλεύουν. Και οι χρυσαυγίτες για το «καλό» ισχυρίζονταν ότι περιπολούσαν με μαύρες μπλούζες. Τα μέσα είναι που διαμορφώνουν τον αγώνα και οι «βόλτες» όποιων ταγμάτων εφόδου δεν πλήττουν τον ιμπεριαλισμό. Προωθούν στην κοινωνία τον φασισμό των ολίγων, που ξέρουν τι είναι το «καλό» και προσπαθούν διά της βίας να το επιβάλουν στους υπόλοιπους.
Ελπίζουμε, τέλος, να ντράπηκαν για την ογκώδη άγνοιά τους σχετικώς με την ιστορία της Θεσσαλονίκης, τους ελέγχους της θρησκευτικής ταυτότητας των ανθρώπων και πρωτίστως για το τι θυμίζουν και πού οδηγούν αυτού του τύπου οι ακτιβισμοί. Και σύμφωνοι! Από τους χρυσαυγίτες δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι παραπάνω. Αυτοί που λένε ότι κρατούν από τρανή ιδεολογική γενιά;
