Οι περιφρονημένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ. Δεν ακούγεται σαν επαναστατικός θούριος. Απηχεί όμως τον καημό των βασανισμένων ψυχών της Αριστεράς – και κυρίως των βασανισμένων αυτιών που είναι διαρκώς τεντωμένα, αλλά δεν έρχεται το χαρμόσυνο κουδούνισμα του τηλεφώνου να τα ανακουφίσει.

Δεν βλέπουν στην οθόνη να λάμπει το όνομα εκείνου. Δεν φωτίζει «ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ». Αυτή η εξαντλητική αναμονή έχει αρχίσει να προκαλεί θυμό, που προσιδιάζει σε ξεσπάσματα ερωτικής απογοήτευσης. Μόνο σε τέτοια ταραχή μπορεί να αποδώσει κανείς την κατηγορία του Πάνου Ρήγα ότι η ΕΛΑΣ αντιγράφει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (για την κατάργηση των Πανελληνίων). Ο Τσίπρας 2.0 δηλαδή αντιγράφει τον Τσίπρα 1.0. Σε λίγο θα πουν ότι σοκάρονται που λαϊκίζει.

