«Πήρα την κολλητή μου τηλέφωνο, της είπα τι έγινε και βρεθήκαμε στο 14ο Γυμνάσιο Καλλιθέας που είναι κοντά στο σπίτι μου. Πιο αργά στο TikTok είδα ότι είναι βαριά τραυματισμένο ένα άτομο και κατάλαβα ότι είναι από εμένα. Σπίτι γύρισα κατά τις 02.00 και ο ύπνος με πήρε στις 4 παρά, γιατί σκεφτόμουν τι βλακεία έχω κάνει». Ο 17χρονος καθ’ ομολογίαν δράστης της δολοφονίας του 15χρονου στην Καλλιθέα υποστήριξε στην κατάθεσή του πως αντιλήφθηκε την πράξη του όταν είδε σχετικές αναρτήσεις στο TikTok. Ας μείνουμε σε αυτό. Πίσω από τον αχό των οπαδικών συγκρούσεων, του κάθε πολέμου για τον έλεγχο της πλατείας, των ομάδων που συνθέτουν συμμορίες («παρέες» ή «φιλίες» άραγε υπάρχουν, πώς τις εννοούν;), των διαρκών συμπλοκών, των στιλέτων, σιδηρογροθιών και λοιπών «αξεσουάρ» της καθημερινότητάς τους. Πίσω από την παραδοχή ότι πλέον δεν είναι σπάνια η απόληξη «κλωτσιές, μπουνιές και μια μαχαιριά θανάτου». Ακόμη κι αν η συμπλοκή δεν καταλήξει στην τραγωδία της απώλειας της ζωής ενός εφήβου, οι τραυματισμοί, η βία, η παραβατικότητα είναι στον ημερήσιο απολογισμό.
Εκτός, λοιπόν, από οπαδικά υπόβαθρα και αντιπαλότητες, κοινωνικά συνδηλούμενα και οικογενειακές αρρυθμίες, υπάρχει μια κυρίαρχη, παράλληλη, πραγματικότητα: το TikTok. Μέσα από την αποθηκευμένη και επαναλαμβανόμενη εικόνα, ο 17χρονος «είδε» τι διέπραξε. Για την ακρίβεια «τι βλακεία έχει κάνει». Απέκτησε, δηλαδή, «συνείδηση» (σε εισαγωγικά) της δολοφονίας, μόλις ήρθε σε επαφή με το μέσον στο οποίο έχει εκχωρήσει λειτουργίες του. «Μιλάει» αντ’ αυτού, είναι ο κόσμος στον οποίο ζει. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι εδώ και καιρό ο αμερικανικός, κυρίως, κινηματογράφος κατακλύζεται από ταινίες που αντανακλούν ένα σύμπαν όπου οι άνθρωποι δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να ξεχωρίσουν την πραγματικότητα από τη μυθοπλασία, μέσα από ιστορίες παράνοιας, αποξένωσης και δυσπιστίας.
Τίποτα δεν είναι καινούργιο. Πριν από ένα χρόνο η βρετανική σειρά «Adolescence» (Εφηβεία), του Netflix, με κεντρικό ήρωα έναν 13χρονο ο οποίος κατηγορείται για τον φόνο μιας συμμαθήτριάς του, εξελίχθηκε σε παγκόσμιο τηλεοπτικό φαινόμενο. Η κατάδυση στα σκοτάδια μιας εφηβείας με νέα πρότυπα. Παιδιά που μεγαλώνουν και διαμορφώνονται μέσα στην υποκουλτούρα των σόσιαλ μίντια. Η μυθοπλασία, με τον ρεαλισμό της, βοήθησε να ανοίξουν συζητήσεις και να ειπωθούν αλήθειες. Οπως και να το κάνεις, όμως, ήταν «σινεμά». Ζόρισε αλλά πέρασε. Η πραγματικότητα είναι πάντα πολύ πιο δύσκολα διαχειρίσιμη και απαιτητική. Το ερώτημα παραμένει: μπορούμε να αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο; Οπως λέει και ο πατέρας του 13χρονου στη σειρά «get the day back». Μια αισιοδοξία που μοιάζει, όλο και περισσότερο, με αυταπάτη.
