Καμιά πενηνταριά μαντράχαλοι έβαλαν τη στολή τους –την μπλούζα με την παλαιστινιακή σημαία– και βγήκαν στην οδό Μαβίλη στη Θεσσαλονίκη να διαδηλώσουν κατά της παρουσίας των Εβραίων στην πόλη. Ολα αυτά έγιναν το Σάββατο το βράδυ, σε μια έρημη Θεσσαλονίκη, καθώς η Χαλκιδική βούλιαζε. Η οδός Μαβίλη είναι ένας δρόμος που βρίσκεται λίγο πάνω από την πλατεία Δημοκρατίας (Βαρδάρη) και η λιγοστή κίνηση αφορούσε κάποια νεανικά μπαράκια. Οι «Ρουβίκωνες» περπάτησαν καμιά εκατοστή μέτρα συντεταγμένα, κραύγασαν τα γνωστά συνθήματά τους και διαλύθηκαν, ενώ οι πελάτες των καφέ τους κοιτούσαν σαν ξωτικά.
Από πού ξεφύτρωσαν αυτοί οι «περίεργοι» τύποι; Το νόημα της ενέργειάς τους άρχιζε και τελείωνε στην αποτύπωση της εικόνας και στην κυκλοφορία της στο Διαδίκτυο. Ηταν ένα διαφημιστικό γύρισμα σε εξωτερικό χώρο. Και αυτό το γεγονός καθιστά τη δράση τους πολύ πιο επικίνδυνη και αποκρουστική, καθώς επιδιώκουν να κανονικοποιήσουν τις έκνομες ενέργειές τους, να εξοικειώσουν τους πολίτες στο κυνήγι του Εβραίου. Αυτής της έννοιας που έχει σχηματοποιήσει με τρόπο υπερβατικό τόσο ο ναζισμός όσο και η ισλαμοαριστερά, δύο τερατογενέσεις στην ευρωπαϊκή ήπειρό μας. Διότι απαραίτητη προϋπόθεση της δαιμονοποίησης είναι η κατασκευή ενός ανθρωπότυπου στον οποίο έχουν δοθεί μόνον αρνητικά χαρακτηριστικά ώστε να δικαιολογηθεί η καταδίωξή του. Το Σάββατο το βράδυ οι «Ρουβίκωνες» δεν κυνηγούσαν Εβραίους, καθώς δεν υπήρχαν σε εκείνο τον δρόμο. Κυνηγούσαν τον Εβραίο. Ετσι, είναι απολύτως φυσιολογικό το γραπτό κείμενο του «Ρουβίκωνα» για την περιπολία στην οδό Μαβίλη, σε κάθε παράγραφό του, να παραβιάζει τον αντιρατσιστικό νόμο, καθώς προτρέπει σε βιαιοπραγίες κατά των σιωνιστών. Μοιραία προκάλεσε τις αντιδράσεις όλων αυτών που διαθέτουν γνώση και μνήμη, καθώς παρέπεμπε σε άλλες ζοφερές εποχές.
Τα γεγονότα προειδοποιούν. Δεν συγχωρούνται η αφωνία και η αδια- φορία απέναντι στο «κυνήγι» Εβραίων από τους «Ρουβίκωνες».
Από αυτές τις αντιδράσεις απουσίαζε η Αριστερά που στις πράξεις αντισημιτισμού έχει πιει το αμίλητο νερό. Δεν επανέλαβε ούτε καν αυτό που έλεγε τότε για τους φονιάδες της «17 Νοέμβρη» πως με τη δράση τους κάνουν ζημία στην υπόθεση της Αριστεράς, καθώς ουδέποτε την ενδιέφεραν τα θύματα – αυτά σίγουρα κάτι θα έκαναν. Ετσι είναι λογικό να εκλάβουμε αυτή τη σιωπή και κυρίως τη σιωπή της «προοδευτικής» ιντελιγκέντσιας, που αγκάλιασε την αρνήτρια των βιασμών Φραντσέσκα Αλμπανέζε, ως επιδοκιμασία των δραστηριοτήτων των κάθε λογής «Ρουβικώνων». Από το σημείο αυτό, πολύ εύκολα μπορεί να κατρακυλήσουν στο σημείο να κραυγάζουν, και μάλιστα φεμινίστριες, πως «ο βιασμός είναι πράξη αντίστασης» ή πως οι σφαγές αμάχων της 7ης Οκτωβρίου ήταν «αντίσταση στην κατοχή». Αυτά ειπώθηκαν. Με απλά λόγια, οι Εβραίοι πρέπει να πληρώσουν γιατί είναι Εβραίοι. Αυτή η αντίληψη ερμηνεύει το φαινόμενο οι διάφορες συλλογικότητες να κυνηγούν, με «επαγγελματισμό», Ισραηλινούς και Ισραηλίτες τουρίστες που προτιμούν την πατρίδα μας για τις διακοπές τους.
Τα γεγονότα προειδοποιούν. Δεν συγχωρούνται η αφωνία και η αδιαφορία.
