Τα Στενά του Ορμούζ συνεχίζουν να αποτελούν θυσία στον βωμό της γεωπολιτικής για τη Μέση Ανατολή, παρά την εκεχειρία Ουάσιγκτον και Τεχεράνης. Το Ιράν γνωρίζει ότι αν δεν επιτρέψει την ελεύθερη λειτουργία του πορθμού, δεν θα αποκτήσει πρόσβαση στα δεσμευμένα περιουσιακά του στοιχεία, κινδυνεύοντας να χάσει την εξαίρεση από διεθνείς κυρώσεις εις βάρος του. Από την άλλη, οι ΗΠΑ ξέρουν ότι δεν θα μπορέσουν να ανοίξουν με επιτυχία τα Στενά, αν δεν διασφαλίσουν τη συνεργασία του Ιράν. Επομένως, και οι δύο πλευρές έχουν κίνητρο να παρατείνουν μια τελική αναμέτρηση για το μέλλον του Ορμούζ, επιχειρώντας να ενισχύσουν τις θέσεις τους, σε ένα άγριο παζάρι με προθεσμία 60 ημερών.
Η μία άποψη στην ανάλυση για τις προοπτικές της συμφωνίας θεωρεί αγεφύρωτες τις διαφορές ΗΠΑ – Ιράν, εξ ου και δεν αποκλείει την επανέναρξη των εχθροπραξιών. Η ίδια σχολή σκέψης πιστεύει ότι αυτή η κακή συμφωνία της αμερικανικής κυβέρνησης με το ιρανικό καθεστώς προέκυψε επειδή ο Τραμπ «δεν το πήγε μέχρι τέλους»· έπρεπε να επιδείξει μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ, ώστε να κυριαρχήσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Τεχνοκράτες οι οποίοι υποστηρίζουν τον Αμερικανό πρόεδρο περίμεναν μέχρι και την τελευταία στιγμή ότι θα επιχειρούσε με κάποιον δραστικό τρόπο στα Στενά του Ορμούζ, αξιοποιώντας πλήρως τις δυνάμεις που είχε συγκεντρώσει στην περιοχή. Ορισμένοι εξέταζαν ακόμη και το σενάριο χερσαίας επέμβασης.
Ωστόσο, υπάρχει και η αντίθετη οπτική: αν κάτι καλό βγήκε από τις διεργασίες που οδήγησαν σε αυτήν την εύθραυστη συμφωνία, είναι το γεγονός ότι αποφεύχθηκε μεγαλύτερη εμπλοκή –ενδεχομένως και παγίδευση– των ΗΠΑ στο Ιράν· κατ’ επέκτασιν, απεράπησαν μεγαλύτερες συνέπειες για το διεθνές σύστημα σε όρους ασφαλείας και οικονομικής λειτουργίας. Οσοι θεωρούσαν εξ αρχής λανθασμένη την απόφαση του Τραμπ να ξεκινήσει αυτόν τον πόλεμο πιστεύουν ότι πρακτικά δεν είχε άλλη επιλογή από το να περιορίσει τις απώλειες μιας αντιπαραγωγικής επιλογής.
Το πρόβλημα είναι ότι το καθεστώς της Τεχεράνης αναδύεται τώρα σαφώς ενισχυμένο, οι Ιρανοί που θα ήθελαν έναν άλλον δρόμο για τη χώρα τους βρίσκονται σε ακόμη πιο μειονεκτική θέση και οι σχέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ μπαίνουν σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Οσοι βεβαίως αρκούνται με τα μισόλογα του Ιράν για τα πυρηνικά του, και είναι σε θέση να ανεχθούν το «καψώνι» της Τεχεράνης στα Στενά του Ορμούζ, δεν έχουν παρά να είναι ευχαριστημένοι με αυτήν τη συμφωνία, η οποία πάντως δοκιμάζεται· αν και έχει ήδη κάνει τη δουλειά της, οδηγώντας σε αποκλιμάκωση τις διεθνείς τιμές ενέργειας.
* Η λέξη bazaar (παζάρι) έχει τις ρίζες της στα περσικά.
