Οπου καρδιές σκληραίνουν και λαοί διχάζονται, κάθε πλευρά αναζητεί ασφάλεια στην αφήγηση της δικής της αρετής και της απανθρωπιάς των άλλων. Εκεί παρατηρούμε τον διαχωρισμό μεταξύ ανθρώπων που «βολεύονται» με την έχθρα και το μίσος, και αυτών που επιχειρούν να επουλώσουν πληγές, να γεφυρώσουν χάσματα, να ανοίξουν χαραμάδα ελπίδας με καλοσύνη και ανθρωπιά. Η ζωή όσων αντιστέκονται στη θαλπωρή της αγέλης δεν είναι εύκολη, ούτε η επιτυχία εξασφαλισμένη. Κάνουν αυτό που πιστεύουν ότι επιτάσσει η κοινή ανθρώπινη μοίρα – να βοηθάμε ο ένας τον άλλον να αντέξουμε στον πόνο και να βρούμε τρόπο να ζούμε μαζί. Η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ, η Τουρκοκύπρια δημοσιογράφος που πέθανε πριν από λίγες ημέρες, στα 68 της, αφιέρωσε τη ζωή της στην υπηρεσία των δύο λαών της Κύπρου – νεκρών και ζωντανών…
Από το 2001-2002, πριν από το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, είχε αρχίσει να αφιερώνεται στην έρευνα για τους αγνοουμένους και των δύο πλευρών. Ο εντοπισμός τους έγινε «ο σκοπός της ζωής της», σημείωσε χθες ο Ανδρέας Παράσχος. Ο αγαπητός συνάδελφος συνεργάστηκε μαζί της, και οι δύο τιμήθηκαν για την πρωτοποριακή έρευνά τους. Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν εύκολα. Μιλώντας στο ραδιόφωνο του «Πολίτη», ο Παράσχος περιέγραψε πώς η Σεβγκιούλ (όπως την αποκαλούσαν όλοι) άνοιγε διάλογο με αναγνώστες μέσω της καθημερινής στήλης της στην τουρκοκυπριακή εφημερίδα Yeniduzen, αναζητώντας πληροφορίες για θαμμένους Ελληνοκυπρίους στα Κατεχόμενα. Αυτό προκαλούσε αντιδράσεις από τον κατοχικό στρατό, το κατεστημένο, μυστικούς πράκτορες και ακραία στοιχεία, που «δεν την άφηναν σε ησυχία», είπε ο Παράσχος. Και από την ελληνοκυπριακή πλευρά υπήρχαν αντιδράσεις όταν οι έρευνες αφορούσαν αγνοούμενους Τουρκοκυπρίους. Ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄ είχε χαρακτηρίσει τον «Πολίτη», που δημοσίευε στήλη της Σεβγκιούλ για 20 χρόνια, «ελληνόφωνη τουρκική εφημερίδα», σχολίασε ο Παράσχος. Αυτά όλα ήταν μέρος της καθημερινότητάς της, πρόσθεσε. Την Κυριακή ο πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης εξήρε την προσφορά της Σεβγκιούλ, τονίζοντας ότι ανέδειξε «με ευαισθησία και αφοσίωση το ανθρωπιστικό δράμα των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας» και εργάστηκε με συνέπεια υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Το 2001, η Σεβγκιούλ και η Καίτη Οικονομίδου ίδρυσαν τη ΜΚΟ γυναικών Hands Across the Divide για την προώθηση της δημοκρατίας και ισότητας, με στόχο την ενίσχυση δεσμών μεταξύ όλων των κοινοτήτων της Κύπρου. Η Σεβγκιούλ ήταν μέλος μιας μικρής κοινότητας δημοσιογράφων και ακτιβιστών από τις δύο πλευρές που εργάστηκαν και εργάζονται για τη συμφιλίωση, παρά τις δυσκολίες, παρά τις χαμένες ευκαιρίες και τις απογοητεύσεις. Η Σεβγκιούλ, η οποία ασθενούσε τελευταίως, πέτυχε απτά αποτελέσματα. «Δεν ήταν η δημοσιογράφος που έγραφε απλώς ωραίες ιδέες. Αυτό που έκανε επιβεβαιωνόταν καθημερινά πάνω από ένα μνήμα, μέσα ακόμη από ένα οστό που εντοπιζόταν και παραδιδόταν, με τη συμβολή της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων, στους συγγενείς», υπογράμμισε ο διευθυντής του «Πο-λίτη», Διονύσης Διονυσίου.
