Γίνονται πολλά στην πολιτική σκηνή και σχολιάζονται δεόντως. Βλέπουμε τη δευτέρα παρουσία του Αλέξη Τσίπρα, την αντοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη, την αδυναμία του Νίκου Ανδρουλάκη και τις αποχωρήσεις από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Το τελευταίο είναι περίεργο. Οχι γιατί αποχωρούν κάποιοι –πώς να τους πούμε; στελέχη δεν είναι, διότι δεν υπάρχει οργανωτική δομή–, αλλά επειδή πήγαν.
Λένε τώρα ότι το κόμμα δεν έχει πρόγραμμα. Τι περίμεναν; Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο; Ισχυρίζονται ότι το κόμμα ανήκει σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Ηλπιζαν, λέει, ότι «δεν θα λειτουργούσε με όρους μηχανισμών, αποκλείοντας τις φράξιες και τους κολλητούς» (Βασίλης Κοκοτσάκης, 25.6.2026). Μα, έτσι κι αλλιώς, το κόμμα συντάχθηκε γύρω από ένα πρόσωπο. Ολοι έχουν συμπάθειες και τα προσωποπαγή κόμματα διαμορφώνονται αναλόγως με αυτές. Δεν υπάρχει η αναισθησία των απρόσωπων διαδικασιών, μέσα από τις οποίες προκύπτουν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα, συν –το σημαντικότερο– η συναίνεση όλων για αυτά. Στα προσωπικά κόμματα, όλα γίνονται προσωπικά.
Το εγχείρημα της κ. Καρυστιανού ξεκίνησε από την τραγωδία των Τεμπών και την απώλεια του παιδιού της. Αυτό το συμβάν άγγιξε όλους τους Ελληνες –φαντάστηκαν ότι θα μπορούσαν να είναι και τα δικά τους παιδιά στο μοιραίο τρένο– και πάτησε πάνω στα ελλείμματα της απονομής δικαίου στην Ελλάδα και στην παραβίαση των πρωτοκόλλων για τη διαχείριση του τόπου του δυστυχήματος.
Η παραβίαση των διαδικασιών γέννησε θεωρίες συνωμοσίας. Η χρήση του άρθρου 86 για να μην εξεταστούν οι ευθύνες των υπουργών για τη σύμβαση τηλεδιοίκησης, που σερνόταν επί επτά χρόνια, επιβεβαίωσε ότι η Δικαιοσύνη στη χώρα λειτουργεί με πολλά μέτρα και σταθμά.
Το «κίνημα των Τεμπών», όλοι εκείνοι που συνέρρευσαν στις πλατείες, παρά τις όποιες υπερβολές, είχε ένα υπόρρητο αίτημα. Την τήρηση των διαδικασιών· ανεξαρτήτως προσώπων σε ό,τι αφορά την απονομή δικαιοσύνης· ανεξαρτήτως συμβάντων και επικείμενων εκλογών. Ηταν μια ακτιβιστική παρέμβαση, από τις λίγες στην Ελλάδα που έχουν σοβαρά αποτελέσματα.
Μαγαρίστηκε όμως από τη δημιουργία του κόμματος Ελπίδα. Οχι μόνο διότι πολλοί θεώρησαν ότι η κ. Καρυστιανού καβαλάει το κύμα της διαμαρτυρίας, για άλλες θάλασσες, αλλά διότι διαιωνίζει το πρόβλημα. Τι θα έκανε η πρωθυπουργός της Ελπίδας μετά τα Τέμπη; «Θα έδινε εντολή να μην μπαζωθεί ο χώρος μέχρι να εξεταστούν ενδελεχώς όλα τα στοιχεία», θα πουν κάποιοι χωρίς να αναλογιστούν ότι εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Οτι, δηλαδή, κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται χωρίς «εντολή πρωθυπουργού»…
