Υστερα από πολλές ημέρες πανικού, άρχισε να υποχωρεί η υστερία για τον ασύμμετρο εφιάλτη στα ρηχά ελληνικά νερά. Πια το χωνέψαμε πως μέδουσες, καρχαρίες, λαγοκέφαλοι δεν είναι τέρατα που πλησιάζουν τον γιαλό σαν μέγιστη απειλή και μετατρέπουν σε κόλαση τους θαλασσινούς μας παραδείσους. Βοήθησαν και οι εξηγήσεις των ειδικών ότι τα σαλάχια, τα σκυλόψαρα, τα καρχαριοειδή, υπήρχαν πάντα στα βαθιά ελληνικά νερά, και ότι έχουν υποστεί ένεκα της αποσταθεροποίησης των οικοσυστημάτων, επιπλέον, δραματικές μειώσεις. Βοήθησε και η προοπτική της επιδοτούμενης εξαλίευσης λαγοκέφαλων ώστε να περιοριστούν οι πληθυσμοί τους, όπως και οι διαβεβαιώσεις πως ουδείς επαγγελματίας θα τους σερβίρει στον πιάτο μας αφού δεν φτάνουν ποτέ στις αγορές. Κι αν κάνουν οι λαγοκέφαλοι ζημιά, αυτή αφορά κυρίως τους ψαράδες. Και άρχισαν, τώρα που ο Ιούνιος μισεύει και ο τουρισμός ακμάζει, να αποκτούν ξανά τα πανέμορφα δροσάτα γυαλιστερά πελάγη την παντοτινή τους αίγλη. Oλα, ο ήλιος που στραφτοκοπά πάνω στο ελαφρύ κύμα, οι παφλασμοί, ο γαλανός αέρας, τα κατάρτια των πλοίων, τα χρώματα που βάφουν τα νερά κι ολοένα αλλάζουν σαν μέσα τους να λιώνουν, γίνονται ύλη θελκτική που πληροί κατακλυσμιαία τις αισθήσεις.
Καλοκαίρι. Η θάλασσα όλα τα ρούφηξε: φόβους, έγνοιες, ανησυχίες. Ετσι αντιδρούμε. Oταν η ταραχή υποχωρεί, διαγράφονται όλα. Ακόμη κι εκείνα που δεν θα έπρεπε να λησμονηθούν, όμως θάφτηκαν κάτω από τις ομοβροντίες του τρόμου: το πόσο λίγα πράττουμε για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής (αυξάνεται αντί να μειώνεται η χρήση ορυκτών καυσίμων, η καταστροφή των δασών, η εντατικοποίηση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας κ.ά.), το πόσο αδιαφορούμε για την υπεραλίευση και τη ρύπανση των θαλασσών. Δηλαδή, για ό,τι κάνει συχνότερη και πολυπληθέστερη την εμφάνιση των μεδουσών, ό,τι εξαπλώνει τα ξενικά είδη στα νερά μας, ότι δεκατίζει τους θηρευτές τους, ό,τι διαταράσσει τους φυσικούς μηχανισμούς προστασίας των βυθών. Ασχοληθήκαμε με τα συμπτώματα εθελοτυφλώντας μπροστά στις αιτίες. Και περάσαμε απευθείας από την παράνοια στην αναλγησία. Η θάλασσα, που μεταμόρφωσε το είδος, που μεγάλωσε τον κόσμο μας, εμάς ειδικά μας ορίζει, σπρώχνοντας εξακολουθητικά τις γενιές από τον πόνο στην ελπίδα και από τον μόχθο στη γνώση. Ναυτικοί και αλιείς το ξέρουν καλύτερα από όλους: όποιος έχει τη θάλασσα, έχει το σύμπαν. Τη ζωντανή καθαρή θάλασσα. Αμφισβητούμενες ιστορίες αλιευμένες από τα παλιά, υπερβολές, ανυπόστατες διηγήσεις απομάκρυναν όχι μόνο από την πραγματικότητα, αλλά και από την ουσία: την ανάγκη παρεμβάσεων για τις αθροιζόμενες ανισορροπίες στα θαλασσινά βάθη, για τη σιγανή καταστροφή της υγρής μήτρας. Και δεν διακρίνονται στον ορίζοντα πολλά καράβια νευρικά που σέρνουν γοργά λύσεις…
