Γκολ της υπερομάδας, έξαλλοι πανηγυρισμοί σε κατάμεστα στά-δια, κατακόκκινα παραληρούντα πλήθη μαζί με ηρωικά πλάνα του προέδρου, μαχητικά αεροσκάφη, επιθετικά ελικόπτερα, άρματα μάχης και αυτοκί-νητα made in Turkey.
Παραμονές του πρώτου αγώνα της Τουρκίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Πο-δοσφαίρου, έκανε την εμφάνισή του στην τηλεόραση, αλλά κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα κάπως σουρεαλιστικό βίντεο το οποίο παρουσίαζε την επικείμενη συμμετοχή της χώρας στο Μουντιάλ περίπου ως πολεμική επιχείρηση. Μάλιστα, οι εμπνευστές του είχαν την ιδέα να το ντύσουν μουσικά με ένα κλασικό λαϊκό τουρκικό τραγούδι σε μπιτ εκδοχή και με κατάλληλα «πειραγμένο» το ρεφρέν του, που είχε γίνει «siz hepiniz, biz Türkiye!», δηλαδή κάτι σαν αυτή την παλιά καλή γυμνασιακή κραυγή «όλοι σας και μόνοι μας». Μπορείτε να σκεφτείτε καλύτερη συμπύκνωση του πολιτικού λόγου του Ερντογάν εδώ και χρόνια; Η Τουρκία, ως χώρα που βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν εχθρικό κόσμο, αλλά χάρη στη δική της ισχύ και αυτοπεποίθηση υπερβαίνει τα εμπόδια. Το ποδόσφαιρο λειτουργεί ως σκηνή πάνω στην οποία αναπαρίσταται ο εθνικός μύθος.
Στην εποχή του «τεχνοεθνικισμού» αναδύεται μια πολιτική γλώσσα που μπερδεύει την τεχνολογία, τη στρατιωτική ισχύ και τα σπορ.
Δεν θα εκπλαγείτε αν μάθετε ότι την επιμέλεια της παραγωγής του βίντεο είχε το ίδιο το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ. Αλλά υπάρχουν μερικές «δικαιολογίες». Την τελευταία φορά που συμμετείχε η Τουρκία σε Μουντιάλ ήταν το καλοκαίρι του 2002, λίγους μήνες πριν από την άνοδο στην εξουσία του σημερινού προέδρου της. Ετσι, για μια ολόκληρη γενιά νέων ηλικιακά Τούρκων η φετινή ήταν η πρώτη συμμετοχή της χώρας στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση στον κόσμο. Κυρίως, όμως, ήταν η παρθενική εμφάνιση της εθνικής ομάδας στα χρόνια της παντοδυναμίας του Ερντογάν. Και ο πρόεδρος δεν ήταν δυνατόν να μείνει με σταυρωμένα χέρια. Στο βίντεο που παρήγαγε το Τμήμα Επικοινωνίας και προπαγάνδας του AKP, η συμμετοχή στο Μουντιάλ δεν παρουσιάζεται ως απλή αθλητική επιτυχία, αλλά και ως βασικό συστατικό της αφήγησης της εποχής Ερντογάν για μια ισχυρότερη Τουρκία, θεμελιωμένη στη στρατιωτική ισχύ, στις υποδομές και στην εγχώρια τεχνολογία.
Πολιτικοί αναλυτές και κοινωνιολόγοι έχουν περιγράψει αυτή τη ρητορική ως «τεχνοεθνικισμό»: μια επιθετική πολιτική γλώσσα που μπερδεύει την τεχνολογία, τη στρατιωτική ισχύ και τα σπορ. Ο σκληρός αποκλεισμός της Τουρκίας από την επόμενη φάση του Μουντιάλ μάς φέρνει πίσω σε μια παλιά ιστορία: όσο πιο φιλόδοξο γίνεται το πολιτικό αφήγημα που επενδύεται πάνω σε μια αθλητική επίδοση, τόσο μεγαλύτερος γίνεται και ο κίνδυνος μια ήττα να εκληφθεί όχι απλώς ως αθλητική αποτυχία, αλλά ως ρωγμή στην ίδια την εικόνα ισχύος που το καθεστώς επιδιώκει να προβάλει. Δεν αποκλείεται, δηλαδή, ο αποκλεισμός από το Μουντιάλ να αποδειχθεί περισσότερο συμβολικός απ’ όσο φαίνεται σήμερα.
