Μετά τη χθεσινή παρένθεση επί του προσωπικού, επιστρέφω σε πιο ευχάριστα πράγματα. Εκεί όπου το άφησα προχθές, σχετικά με το φετινό Μουντιάλ, αλλά και την ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, βασιζόμενος στο βιβλίο «Μουντιάλ. Ιστορίες πίσω από το τρόπαιο» (εκδ. Τόπος) των Χρήστου Σωτηρακόπουλου και Φάνη Τσοκανά. Και κάπου εδώ, με το σημερινό σημείωμα, να κλείσω και αυτή την ενότητα, τώρα που το Μουντιάλ μπαίνει σε μια πιο ενδιαφέρουσα φάση.
Θα το κλείσουμε, λοιπόν, με μια αναφορά στις συμμετοχές της δικής μας εθνικής ομάδας στα τελικά του Μουντιάλ. Για το 1994 είπαμε κάποια πράγματα, στα αρχικά σημειώματα αυτής της ενότητας.
Ηταν η Εθνική του αείμνηστου Αλκέτα Παναγούλια, ήταν η παρθενική εμφάνιση της Γαλανόλευκης στον κορυφαίο ποδοσφαιρικό θεσμό του πλανήτη και ήταν μια τραγικωμωδία, κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο κατέληξε εκείνη η ομάδα στην Αμερική.
Τα θυμάστε: 0 νίκες και παθητικό γκολ 0-10. Οι ιστορίες για την «περιοδεία» που έκανε όλη ουσιαστικά η αποστολή της Εθνικής, εις βάρος της αυτοσυγκέντρωσης και της καλής προετοιμασίας για τους αγώνες, είναι πια γνωστές. Μεγαλοπιαστήκαμε με τη συμμετοχή μας στο Μουντιάλ και με έναν γνήσια ελληνικό τρόπο τα αφήσαμε όλα να πάνε περίπατο.
Το 2010 τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Ως γνωστόν, η Ελλάδα είχε πριν από έξι χρόνια κατακτήσει το Ευρωπαϊκό και το 2008 είχε συμμετοχή στο επόμενο. Βρισκόταν σε άλλη πίστα, όχι μόνο σε επίπεδο παικτών και τεχνικής ηγεσίας αλλά συνολικής νοοτροπίας.
Στον Φάνη Τσοκανά ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης είχε αναφέρει ότι το 1994 είχε ζητήσει από τον πατέρα του να τον «πάει στο επόμενο». «Ο πατέρας μου, για να μη συνεχιστεί η κουβέντα, μου είπε: “Ναι, θα σε πάω”».
Τελικώς, ο Σαλπιγγίδης δεν χρειάστηκε τον πατέρα του. Με δικό του γκολ η Εθνική είχε προκριθεί στα τελικά της Νότιας Αφρικής. «Για μένα, ήταν μια ιστορία βγαλμένη από όνειρο».
Η Εθνική μας βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με την Αργεντινή του Μέσι. Ηττήθηκε αξιοπρεπώς 2-0. Νίκησε τη Νιγηρία (2-1) αλλά έχασε από τη Νότια Κορέα (2-0). Η Εθνική αποχαιρέτησε κάπου εκεί, όπως και ο Οτο Ρεχάγκελ τον πάγκο της έπειτα από εννέα πολύ δυνατά χρόνια.
Το 2014 η Εθνική βρέθηκε ξανά στα τελικά της Βραζιλίας. Ηταν μία ακόμη αξιοπρεπέστατη εμφάνιση, αλλά τη σταμάτησαν τα πέναλτι με την Κόστα Ρίκα έπειτα από μια «λευκή» ισοπαλία με την Ιαπωνία και μια νίκη με 2-1 εις βάρος της Ακτής Ελεφαντοστού.
Ο «μοιραίος παίκτης» ήταν ο Φάνης Γκέκας στη διαδικασία των πέναλτι. «Το λάθος μας είναι ότι δεν τελειώσαμε το παιχνίδι στην παράταση», έχει δηλώσει ο Γιώργος Σαμαράς στον Φ. Τσοκανά. «Ετυχε κάποια στιγμή, ενώ έκανα ζάπινγκ, να παίζει σε επανάληψη το ματς στην ΕΡΤ. Το βλέπω και λέω “Οχι, όχι όχι!” και το έκλεισα».
Χάθηκαν πολλές ευκαιρίες τότε όντως. Αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Το αγαπάμε και γι’ αυτό.
