Είναι μια από τις φράσεις-κλισέ της Αριστεράς, την οποία έχει πατεντάρει η ορθόδοξη έκφρασή της. Eτσι, προχθές ο Αλ. Τσίπρας μίλησε για υπεραπόδοση της ελληνικής οικονομίας από το 2019, μια δήλωση που έγινε viral στο Διαδίκτυο από τους φίλους του κυβερνώντος κόμματος. Ακόμη και ο Τσίπρας δίνει τα εύσημά του στην κυβέρνηση, έλεγαν. Φυσικά ο πρώην πρωθυπουργός, με την παραδοχή που έκανε, αλλού απέβλεπε. Eθεσε το πλαίσιο της φορολογικής του πολιτικής, ώστε να απαντήσει στο ερώτημα πού θα βρει τα χρήματα για τις παροχές που εξαγγέλλει. Θα μοιράσει «δίκαια» το υπερπλεόνασμα των 6 δισ. ευρώ μέσω της φορολογίας και της κατάργησης των «φοροαπαλλαγών της απληστίας».
Αυτή είναι μια έκφραση που θα τη συναντάμε τακτικά στις ομιλίες του. Είναι πιασάρικη και θυμίζει τον παλιό, καλό Τσίπρα. Είπαμε, το αίμα νερό δεν γίνεται και τα συνθήματα πάντα αποτελούσαν μέρος του λόγου του. Aραγε, πώς μετριέται η απληστία και πώς αποτιμάται οικονομικά το όφελος από την καταπολέμησή της; Είθισται, όταν τα οικονομικά μεγέθη προσδιορίζονται από ηθικά φορτισμένες λέξεις, να συσκοτίζουν τις πολιτικές που θα πρέπει να χαραχθούν. Το rebranding οφείλει να δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις σε παρόμοια ζητήματα, αν θέλει να επιβεβαιώνεται η γνησιότητά του.
Είθισται, όταν τα οικονομικά μεγέθη προσδιορίζονται από ηθικά φορτισμένες λέξεις, να συσκοτίζουν τις πολιτικές που θα πρέπει να χαραχθούν.
Ανέκαθεν η φορολογική πολιτική ήταν ένας από τους βασικούς δείκτες της ταυτότητας των κομμάτων. Οι σοσιαλδημοκράτες όταν ήρθαν στην εξουσία, σε πλείστες όσες κυβερνήσεις ευρωπαϊκών κρατών στη δεκαετία του 1960 και του 1970, μοίρασαν τα πλεονάσματα που είχαν συσσωρεύσει οι κυβερνήσεις των συντηρητικών – χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων. Το κράτος πρόνοιας έτσι στήθηκε. Κυρίως μέσω της υψηλής φορολογίας. Σήμερα, στην εποχή του φορολογικού ανταγωνισμού, το κράτος πρόνοιας έχει αρχίσει να φθίνει και αυτό το γεγονός αποτέλεσε μια από τις αιτίες της συρρίκνωσης της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.
Στην Ελλάδα, έρχεται τώρα ο Αλ. Τσίπρας και με το νέο κόμμα του επαναφέρει τη φορολόγηση του πλούτου, παραπέμποντας για τα περαιτέρω στη ΔΕΘ. Εκεί που νομίζαμε πως ο φορολογικός λαϊκισμός είχε εκλείψει, «νάτος, πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει», όπως θα έγραφε και ο ποιητής. Στους οικονομολόγους του κόμματος ΕΛΑΣ διαφεύγει ένα γεγονός υψίστης, όχι μόνον οικονομικής, αλλά πρωτίστως κοινωνικής σημασίας. Λόγω αυτής της υπεραπόδοσης της ελληνικής οικονομίας, η ανεργία έπεσε από το 17,5% –κληρονομιά της κυβέρνησης Αλ. Τσίπρα– κάτω από το 8%, μέσα σε επτά χρόνια. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες βγήκαν από το κοινωνικό περιθώριο, παρήγαγαν εισόδημα, έφυγαν από τη μιζέρια οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Κλασικό παράδειγμα, η πορεία του ναυπηγοεπισκευαστικού τομέα. Από την εγκατάλειψη και την απαξίωση, σήμερα τείνει να γίνει ένας παίκτης, μέσω των συνεργασιών, στην παγκόσμια αγορά, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας.
Oμως, ένα μυαλό που λειτουργεί με οδηγό τον μαρξισμό αδυνατεί να συνδέσει την υπεραπόδοση μιας οικονομίας με την πτώση της ανεργίας.
