Φανταζόμαστε την αυθόρμητη αντίδραση του κ. Παύλου Πολάκη ακούγοντας τη συνέντευξη του κ. Αλέξη Τσίπρα. Πρέπει να ήταν: «κάπου, ώπα!». Ο πρώην πρωθυπουργός δεν είπε ότι θα προσπαθούσε να επαναδιεκδικήσει την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ότι «δεν παίρνω το νήμα από εκεί που το άφησα. Αν το ήθελα, θα μπορούσα να το κάνω…» (Alpha, 25.6.2026). Σαν να μην υπάρχουν στελέχη, όργανα, διαδικασίες, καταστατικό. Σαν να ήταν o ΣΥΡΙΖΑ Ι.Χ., που βάζεις τα κλειδιά στη μηχανή και πας.
Το χειρότερο όλων είναι ότι αυτό δεν αποτελεί ένδειξη αλαζονείας του κ. Τσίπρα. Είναι ότι έχει απόλυτο δίκιο. Αν ο «ιστορικός αρχηγός» πήγαινε ένα πρωί και θρονιαζόταν στο παλιό του γραφείο, ουδείς θα τον ρωτούσε «τι κάνεις εδώ, πρώην πρόεδρε;». Oλοι θα τον ρωτούσαν «τι θες να κάνουμε, πρόεδρε;». Σε μια χώρα που η προκήρυξη πρόωρων εκλογών θεωρείται «αποκλειστικό προνόμιο του πρωθυπουργού» –παρά την αντίθετη πρόβλεψη του Συντάγματος ότι η κοινοβουλευτική περίοδος είναι «τέσσερα συνεχή έτη που αρχίζουν από την ημέρα των γενικών εκλογών» (άρθρο 53)–, γιατί να μην είναι «αποκλειστικό προνόμιο του αρχηγού» να μεγαλώνει το κόμμα του, να το μικραίνει, να το διαλύει και να ξαναπιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε;
Αποζητάμε «πατερούληδες» –κυβερνητικούς και κομματικούς–, αυτούς που ονομάζουμε «ηγέτες». Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα όπου οι δημοσκόποι μετρούν την «καταλληλότητα στην πρωθυπουργία». Ισως γι’ αυτό την πάτησαν οι Βρετανοί που ψηφίζουν κόμμα αντί για πρωθυπουργό και εξεπλάγημεν –μόνον στην Ελλάδα– όταν οι Εργατικοί αποφάσισαν να αλλάξουν ηγέτη εν πλω. Εδώ είναι διάχυτη η πίστη ότι οι βουλευτικές εκλογές είναι κάτι άλλο από αυτό που λέει το όνομά τους, ότι δηλαδή δεν ψηφίζουμε βουλευτές, αλλά αρχηγό κόμματος ή/και πρωθυπουργό, ο οποίος μετά μπορεί να κάνει τους βουλευτές (του) ό,τι θέλει. Να «ξαναπιάσει το νήμα» ή να τους στείλει στον εξώστη.
Γράφαμε παλιότερα ότι αντί να επενδύουμε διαρκώς στη βελτίωση των διαδικασιών, για να επιλύουμε προβλήματα, ψάχνουμε διαρκώς κάποιον να του τα φορτώσουμε. «Ενώ σε όλο τον κόσμο ο διαχωρισμός των τριών εξουσιών έγινε για να υπάρχουν αντιτιθέμενα και αλληλοελεγχόμενα συμφέροντα εντός της πολιτείας, στην Ελλάδα εξοβελίσαμε και αυτόν τον ανταγωνισμό. Η Βουλή είναι χωλή και η Δικαιοσύνη εξαρτημένη. Ολες οι εξουσίες συγκεντρώνονται στον πρωθυπουργό και οι περισσότεροι ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα μας τύχει ένας Ηγέτης που θα είναι καλός συνάμα και πονηρός, συμπονετικός και αποφασιστικός για να μας λύσει όλα τα προβλήματα» («Η μεταφυσική του αγαθού», «Καθημερινή», 7.12.2009). Το ίδιο ισχύει και για τα κόμματα.
