Ημουν ιδιαίτερα επικριτικός και οξύς απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα τόσο όταν ήταν πρωθυπουργός, όσο και όταν ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ετσι, είναι λογικό και σήμερα να είμαι επιφυλακτικός στην απόπειρα του rebranding. Ομως οφείλω να ομολογήσω ότι μου έκανε καλή εντύπωση η παρουσία στη σκιώδη κυβέρνησή του τεσσάρων επιχειρηματιών με πολύχρονη παρουσία στην αγορά.
Αναφέρομαι στους κυρίους Ευάγγελο Πούλιο, Γιώργο Κωνσταντινίδη, Γιάννη Σαλπέα και Δημήτρη Νταφόπουλο. Οταν διάβασα τα βιογραφικά τους, αναρωτήθηκα γιατί αυτοί οι άνθρωποι αποφάσισαν να ασχοληθούν με την πολιτική και γιατί εντάχθηκαν στο κόμμα του Αλ. Τσίπρα. Προφανώς την απάντηση δεν μπορώ να τη δώσω εγώ, όμως εικάζω ότι συναντήθηκαν μαζί του και τους έπεισε για τις προθέσεις του να κινηθεί σε άλλη ρότα από αυτήν της περιόδου 2011-2023. Αν κρίνω από την πορεία και των τεσσάρων στο επιχειρείν, δεν είναι από τα παιδάκια που θα παραμυθιαστούν από τον πρώην πρωθυπουργό.
Να σημειώσω πως στο πολιτικό σύστημα σήμερα σπανίζουν οι επιχειρηματίες. Σπανίζουν οι άνθρωποι που βίωσαν την αγωνία αν θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στο τέλος του μηνός στις υποχρεώσεις τους προς το προσωπικό τους, τους προμηθευτές, την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Κάτι που ουδείς κρατικοδίαιτος υπουργός ή βουλευτής έζησε. Αμφιβάλλω δε αν σε όλους αυτούς δώσεις ένα φύλλο επιταγής θα το συμπληρώσουν σωστά. Συνεπώς, είναι όντως ρηξικέλευθο ένα κόμμα με αριστερές ρίζες να εντάσσει στους κόλπους του επιχειρηματίες οι οποίοι γνωρίζουν πρώτα πρώτα από ανταγωνισμό και τι χρειάζεται για να λειτουργήσει πιο αποδοτικά.
Ο Αλέξης Τσίπρας θέλει τους τέσσερις επιχειρηματίες της σκιώδους κυβέρνησής του ως καλλωπιστικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν το rebranding ή θα λαμβάνει υπ’ όψιν τις προτάσεις τους;
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν ο Αλ. Τσίπρας τους θέλει δίπλα ως καλλωπιστικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν το rebranding του ή αν θα λαμβάνει υπ’ όψιν τις προτάσεις τους για τον τομέα ευθύνης τους. Αν αυτοί θα αποφασίζουν με βάση τα δικά τους κριτήρια και τις εμπειρίες τους στην ελεύθερη αγορά ή αν από πίσω θα υπάρχουν οι «κομισάριοι», οι οποίοι και θα χαράσσουν τη γραμμή.
Πάντως, αυτή η ομάδα σκιωδών υπουργών πολύ δύσκολα θα συνυπάρξει με τον παραδοσιακό ΣΥΡΙΖΑ που αναμένει το κάλεσμα του Αλ. Τσίπρα. Δεν έχουν τίποτα κοινό με τους θιασώτες της παλιάς χρεοκοπημένης ΔΕΗ και των ατελεύτητων παροχών.
Διαβάζοντας για μία ακόμα φορά τα βιογραφικά των τεσσάρων, αναρωτήθηκα για ποιο λόγο δεν τους πλησίασε η Νέα Δημοκρατία, ένα κόμμα αναμφίβολα πολύ πιο κοντά –τουλάχιστον θεωρητικά– στο επιχειρείν και στην ελεύθερη οικονομία. Φυσικά, απάντηση δεν έδωσα, όμως υποψιάζομαι πως η παρουσία τους θα χαλούσε την «πιάτσα» των κρατικοδίαιτων στελεχών της όλων των βαθμίδων. Και αυτοί είναι πάρα πολλοί.
Συμπέρασμα: Ο Αλέξης Τσίπρας έβαλε ένα στοίχημα με τον εαυτό του. Θα υπερβεί την περίοδο 2011-2023; Το rebranding τελικά τι είναι; Μια στρατηγική ή ακόμη μια κίνηση τακτικής εκ μέρους του;
