Ενα 24ωρο μετά το φιάσκο του Φεστιβάλ Ολυμπίων, που ακυρώθηκε μετά την κατακραυγή για τη σιδερένια κατασκευή μπροστά στο Ζάππειο, ήρθε η σειρά ενός ακόμη αγώνα δρόμου, Τρίτη βράδυ, την ώρα που σχολούν τα μαγαζιά, για να επιβεβαιώσει την αίσθηση των Αθηναίων ότι ουδείς ενδιαφέρεται για την καθημερινότητά τους. Η Συγγρού κλειστή σε ώρα αιχμής, οι σταθμοί του μετρό κατάμεστοι λόγω της μεγάλης συμμετοχής δρομέων, μια πόλη σε κατάσταση νευρικής κρίσης. «Μα είναι δυνατόν να διαμαρτύρεστε, αφού είναι για καλό σκοπό;» αναρωτιούνται οι διοργανωτές.
Στον πυρήνα του προβλήματος βρίσκεται η άποψη πως, αφού ένα ιδιωτικό ίδρυμα ευεργετεί το κράτος (το σύστημα υγείας, την πολιτική προστασία, τον πολιτισμό), δεν θα πρέπει να διατυπώνονται αντιδράσεις. Θα πρέπει αγόγγυστα να του παραχωρείται η κεντρικότερη λεωφόρος της πόλης, στις εννιά το βράδυ, μια καθημερινή. Αλλιώς είμαστε αγνώμονες.
Δεν είναι ακριβώς έτσι. Ούτε σημαίνει ότι επειδή ένα κληροδότημα αποφάσισε να δημιουργήσει έναν πολιτιστικό θεσμό, «ας μην τον κοιτάζουμε στα δόντια, ας τον αποδεχθούμε», τζάμπα είναι. Δεν εξυπακούεται πως επειδή συγκέντρωσε δέκα μουσικούς και τρεις παραστάσεις, θα πρέπει να του διατεθεί δημόσιος χώρος, ειδικά σε μια πόλη που διψάει για χώρους πρασίνου, παιδικές χαρές, ανοιχτές πλαζ και λίγη ησυχία. Τα αυτοκίνητα σκαρφαλώνουν στα πεζοδρόμια, τα οποία καταλαμβάνονται επίσης από τις επιχειρήσεις της εστίασης. Οι πολίτες δεν έχουν πού να περπατήσουν, να ξεκουραστούν χωρίς να παιανίζουν μουσικές, ενίοτε δεν μπορούν καν να φτάσουν στο σπίτι τους ύστερα από μια δύσκολη εργάσιμη ημέρα.
Αν δεν υπήρχαν οι αντιδράσεις στα σόσιαλ μίντια, όχι από τίποτε ακτιβιστές, αλλά από απλούς πολίτες που δεν αντέχουν άλλο την εξουθενωτική ημερήσια διάταξη της πόλης, όλα θα συνεχίζονταν σαν να μη τρέχει τίποτα. Το κράτος-θεατής παρακολουθεί τον δημόσιο χώρο να εκποιείται και να ευτελίζεται χωρίς να παρεμβαίνει.
Τα λουκέτα των Airbnb που πολλαπλασιάζονται στα αστικά κατώφλια είναι τα σύμβολα μιας πόλης προς βραχυχρόνια μίσθωση. Ακόμη και ο αέρας ενοικιάζεται, όπως είδαμε πέρυσι με το αθλητικό παπούτσι της Adidas που σχηματίστηκε πάνω από τα κεφάλια μας με τη βοήθεια ντρόουν. Κρίμα που δεν σχημάτισαν τσαρούχι, θα ήταν πιο ταιριαστό.
