Στη ζωή πάντα απέναντι σε ένα καλό σενάριο, σε μια θετική πορεία των εξελίξεων, υπάρχει και το κακό σενάριο. Στην περίπτωση του πολέμου στον Κόλπο, αν ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει επεξεργασμένο ένα πλήρες σχέδιο για το πώς θα αναδιαμορφωθεί ολόκληρη η περιοχή, τότε βρισκόμαστε μπροστά στο καλό σενάριο. Δηλαδή το Ιράν των 92 εκατ. κατοίκων, με το πλούσιο υπέδαφος, να ενταχθεί στην παγκόσμια οικονομία και στο εσωτερικό του να αναδειχθούν σταδιακά οι μετριοπαθείς-μεταρρυθμιστικές δυνάμεις. Συγχρόνως, αυτό το Ιράν να οικοδομήσει σχέσεις φιλίας με όλα τα γειτονικά κράτη, εγκαταλείποντας τη στρατηγική των «πληρεξουσίων».
Ποιο είναι το κακό σενάριο; Ο πρόεδρος Τραμπ –άγνωστο για ποιο λόγο– να προχώρησε σε μια άτακτη υποχώρηση, ικανοποιώντας όλες τις απαιτήσεις του θεοκρατικού καθεστώτος και κυρίως αποδεχόμενος πως ο Λίβανος, ένα τυπικά ανεξάρτητο κράτος, αποτελεί ζωτικό χώρο για τον Ιράν. Σε αυτό το σενάριο φαίνεται να δικαιώνεται ο υιός Χαμενεΐ ο οποίος, κομπορρημονώντας, δήλωσε πως ο Τραμπ εκλιπαρούσε για μια συμφωνία. Δηλαδή ο πρόεδρος, παρά τους λεονταρισμούς του, σύρεται από τα γεγονότα, όπως άφησε να τα διαμορφώνουν τα ποικίλα κέντρα εξουσίας του Ιράν.
Αν λάβουμε υπ’ όψιν τι προηγήθηκε της υπογραφής της συμφωνίας κατανόησης, μάλλον θα συμφωνήσουμε πως ο Τραμπ βαδίζει στα τυφλά. Από τις βαρύγδουπες πολεμοχαρείς δηλώσεις του και τη στρατηγική της παράδοσης άνευ όρων, φτάσαμε στην αποδοχή εκ μέρους του όλων των όρων που έθεσε το Ιράν. Η διάσωση της Χεζμπολάχ απλώς μεταθέτει για το μέλλον μια νέα φάση συγκρούσεων στον Λίβανο, στον βαθμό που δεν κόπηκε ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την τρομοκρατική οργάνωση –και οι ΗΠΑ έχουν καταχωρισμένη τη Χεζμπολάχ στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων– με το Ιράν.
Η διάσωση της Χεζμπολάχ απλώς μεταθέτει για το μέλλον μια νέα φάση συγκρούσεων στον Λίβανο, στον βαθμό που δεν κόπηκε ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την τρομοκρατική οργάνωση με το Ιράν.
Το ερώτημα αν το δίδυμο Τραμπ – Βανς έχει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, αφορά και τις σχέσεις των ΗΠΑ με το Ισραήλ. Αυτή η σχέση, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της αναδιάταξης των συνεργασιών και συμμαχιών στην περιοχή, θα αλλάξει;
Το Ισραήλ από ένας στρατηγικός σύμμαχος, θα μετατραπεί σε έναν συμπληρωματικό βραχίονα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ; Ή μήπως αυτοί οι σχεδιασμοί βρίσκονται μακριά από τον ρηχό αντιληπτικό ορίζοντα του προέδρου και του αντιπροέδρου; Πάντως είναι κανόνας: καλύτερα είναι να έχεις ένα σχέδιο, έστω κακό, από το να άγεσαι από τα γεγονότα.
Εν τω μεταξύ, μέσα στις ΗΠΑ, η αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος υπό τους Σάντερς και Μαμντάνι καλπάζει. Πέτυχε τρία στα τρία στις προκριματικές εκλογές του κόμματος στη Νέα Υόρκη και πιθανόν αυτή η περιθωριακή, κατά το παρελθόν, ομάδα στο μέλλον να αναδειχθεί σε δύναμη που θα καθορίσει το εσωκομματικό τοπίο ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2028. Iσως, έπειτα από δύο χρόνια, οι Αμερικανοί να έχουν να επιλέξουν μεταξύ μιας κακής λύσης και μιας κάκιστης.
