Η παραίτηση του σερ Κιρ Στάρμερ από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος και από το πρωθυπουργικό αξίωμα του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν απλώς το σύμπτωμα μιας παρατεταμένης αρρυθμίας στις σχέσεις ενός πολιτικού ηγέτη με τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδος του. Δεν πρόκειται για κρίση δομική του πολιτικού συστήματος, αλλά για μια προσπάθεια ανακάμψεως του Εργατικού Κόμματος, που όμως ως προς το θέμα αυτό δεν καινοτόμησε.
Μετά το δημοψήφισμα που οδήγησε στην έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε., πριν από δέκα χρόνια, τρεις συντηρητικοί πολιτικοί ηγέτες –η Τερέζα Μέι, η Λιζ Τρας και ο Ρίσι Σούνακ κατά σειράν– ανεδείχθησαν πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου όχι κατόπιν εκλογών, αλλά από την κοινοβουλευτική ομάδα του Συντηρητικού Κόμματος. Και επειδή όλα αυτά μπορεί να ηχούν κάπως ακατανόητα, στη χώρα αυτή όπου δημιουργήθηκε το κοινοβουλευτικό σύστημα, ο αντιπρόσωπος των πολιτών μιας περιοχής εις την Βουλή δεν είναι απλώς το μέλος μιας αγέλης, που οφείλει να στηρίζει την κυβέρνηση. Ούτε ο ηγέτης ενός κόμματος ή μιας κυβερνήσεως είναι ένας «φύλαρχος» εις τον οποίον οι βουλευτές οφείλουν τυφλή υπακοή. Αυτά ισχύουν σε άλλες χώρες. Οπως και να το κάνουμε, όμως, η παραίτηση ενός πρωθυπουργού δεν είναι σύνηθες φαινόμενο. «Είναι σαν να βλέπεις έναν ελέφαντα να πέφτει από μονόκυκλο», σχολίαζε κεφάτος αρθρογράφος της συντηρητικής Daily Telegraph. «Θέαμα τραγικό, αστείο, αλλά κανείς διερωτάται όμως πώς έγινε και κάποτε σκαρφάλωσε ώς εκεί πάνω».
Δεν ήταν ο Κιρ Στάρμερ τόσο κακός πρωθυπουργός. Ούτε η πολιτική κατάσταση στη Βρετανία βρισκόταν σε τόσο άσχημο σημείο. Η Μάργκαρετ Θάτσερ πέρασε από πολύ πιο δύσκολες συνθήκες. Μόνον που ο κ. Στάρμερ ήταν πολιτικός άλλης διαμορφώσεως. Και ίσως ο μόνος πρωθυπουργός που η παραίτησή του ανακοινώθηκε όχι από τον ίδιο, αλλά πριν από αυτόν με μήνυμα του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.
Από την άλλη πλευρά, και ο αυτοστεφθείς ήδη διάδοχός του στο πρωθυπουργικό αξίωμα Αντι Μπέρναμ δεν είναι ο Μεσσίας που θα εγείρει εκ του τάφου το Εργατικό Κόμμα. Είναι ένα «άτακτο παιδί» που, σε αντίθεση με τον Κιρ Στάρμερ, έχει ένα τσούρμο ζωηρότατο να τον ακολουθεί, υποστηρίζουν Αγγλοι συντηρητικοί. Δεν έφτασε όμως το τέλος του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως κάποιοι χαιρέκακα προεξοφλούν.
