Δυστυχώς, δεν είναι μόνο το Ζάππειο, είναι και το Πεδίον του Αρεως. Το επισημαίνουν πολλοί φίλοι, που ανησυχούν για τα εξαγγελθέντα σχέδια της Περιφέρειας Αττικής, για τη φιλοδοξία να καταστεί το πάρκο χώρος «ανοικτός σε εκδηλώσεις πολιτισμού και κοινωνικοποίησης». Οποιος έχει εμπειρία από γιορτές, εκδηλώσεις, συναυλίες και γενικά ταρατατζούμ που διοργανώνουν δήμοι και περιφέρειες ανά την επικράτεια έχει κάθε λόγο να ανησυχεί.
Η Ελλάδα έχει, δυστυχώς, παράδοση στον «θόρυβο». Κάθε είδους. Ελάχιστα πάρκα έχει η Αθήνα, εκεί βρίσκουν να κάνουν εκδηλώσεις «κοινωνικοποίησης». Θα είχε ενδιαφέρον να μας εξηγήσει με στοιχεία η Περιφέρεια Αττικής πώς και γιατί αποφάσισε να διαθέσει χρήματα για να κοινωνικοποιήσει τους Αθηναίους. Οχι, ευχαριστούμε, μπορούμε μόνοι μας να ορίσουμε την κοινωνικοποίησή μας. Δεν χρειαζόμαστε συμπράξεις με κακόγουστες εταιρείες, ούτε με ραδιοφωνικούς σταθμούς που παίρνουν βραβείο στην ηχορρύπανση.
Η φλυαρία της εποχής μας εξαντλείται στην παραγωγή εντυπώσεων, σε ανάρτηση φωτογραφιών με ενθουσιασμένους συνεργάτες, που επωφελούνται όλοι από τις τελετές πολιτισμού και κοινωνικοποίησης των Αθηναίων. Το Πεδίον του Αρεως δεν μπορούσε να μείνει ήσυχο και ελεύθερο. Θα ήταν ύβρις…
Δεν φτάνει που στα χρόνια της δεκαετίας του 2010, εκείνα τα σκοτεινά χρόνια, το Πεδίον του Αρεως είχε γνωρίσει μαύρες μέρες. Δεν φτάνει που η Μαυρομματαίων είχε τόσο ταλαιπωρηθεί. Ηρθαν σταδιακά, αφού συνήλθε το πάρκο, οι «επεμβάσεις». Είναι αναγκαίες; Ακόμη και το Φεστιβάλ Βιβλίου δεν προσθέτει τίποτε. Δεν είμαστε στη δεκαετία του ’80.
Το Πεδίον του Αρεως είναι ιστορικός κήπος. Δημιουργήθηκε έπειτα από αγώνες και σε λίγα χρόνια συμπληρώνει έναν αιώνα ζωής. Υπάρχουν σίγουρα καλύτεροι τρόποι να το φροντίζεις από το να φέρνεις μεγάφωνα και προβολείς. Το πάρκο είναι κατοικία πουλιών, είναι τόπος γαλήνης, είναι η ιστορία της πόλης. Ανοικτό, καθαρό και φροντισμένο ανήκει σε όλους. Με μεγάφωνα, πανό, καλλιτέχνες με μικρόφωνα, γίνεται λούνα παρκ.
Οι Αθηναίοι έχουν φτάσει στα όριά τους. Απαιτούν πολιτισμό, που μεταφράζεται σε ευθύνη, καθαριότητα, σεβασμό στο δικαίωμα όλων να απολαύσουν το πάρκο. Η Περιφέρεια θέλει να το προσφέρει για «πολιτισμό και κοινωνικοποίηση». Τι άλλο θα ακούσουμε πλέον; Πώς αλλιώς να το διατυπώσουμε; Ας κάνει ο καθένας αυτό που προβλέπεται. Δεν ψηφίζει κανείς για τοπική αυτοδιοίκηση με την ελπίδα να έρθει κάποιος να τον κοινωνικοποιήσει. Υπάρχει και ένα όριο.
