Μιμίδια για το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν πολλά. Δημοσκοπικά το κόμμα μπορεί να ασθμαίνει. Ως σοσιαλμιντιακό φαινόμενο, πάντως, εξακολουθεί να ευδοκιμεί.
Καμιά φορά η ζωή αντιγράφει την εικονική πραγματικότητα των κοινωνικών δικτύων. Μια τέτοια στιγμή, σαν κλιπάκι χαλκευμένο από σατιρική φαντασία, ήταν και το προσκύνημα της βουλεύτριας Νάντιας Γιαννακοπούλου στον τάφο του Ανδρέα Παπανδρέου.
Μπροστά στις ανοιχτές κάμερες, η Γιαννακοπούλου αφήνει το άνθος της στο μνήμα, το κοιτάει, κουνάει το κεφάλι και βγάζει βαθύ αναστεναγμό: «Αααχχχ». «Αχ, ρε Αντρέα». Μπορεί οι θεατρικές της επιδόσεις να απέβησαν ακουσίως αυτοσαρκαστικές. Ο κεκοιμημένος, όμως, θα εκτιμούσε τον αναστεναγμό. Θα προτιμούσε το σκέτο «αχ» από τα ξύλινα εγκώμια με τα οποία τον λιβανίζουν κάθε χρόνο. Αν μπορούσε, θα σηκωνόταν και θα έκανε στην πενθούσα Νάντια ένα νεύμα, όπως τότε, στη σκάλα του αεροπλάνου.
